Metoda Mohra to argentometryczna metoda oznaczania jonów chlorkowych Cl⁻, rzadziej bromkowych Br⁻, za pomocą mianowanego roztworu azotanu(V) srebra AgNO₃. Należy do analizy objętościowej strąceniowej, ponieważ oznaczany jon tworzy trudno rozpuszczalny osad z jonami Ag⁺.
Zasada oznaczania chlorków
Podczas miareczkowania zachodzi reakcja:
Ag⁺ + Cl⁻ → AgCl↓
Powstaje biały, serowaty osad chlorku srebra. Dopóki w roztworze obecne są jony chlorkowe, dodawane jony Ag⁺ zużywają się głównie na strącanie AgCl.
Rola wskaźnika K₂CrO₄
Wskaźnikiem w metodzie Mohra jest roztwór chromianu(VI) potasu K₂CrO₄. Po całkowitym strąceniu chlorków niewielki nadmiar jonów Ag⁺ reaguje z jonami chromianowymi CrO₄²⁻:
2Ag⁺ + CrO₄²⁻ → Ag₂CrO₄↓
Powstaje brunatnoczerwony osad chromianu(VI) srebra Ag₂CrO₄. Pojawienie się trwałego brunatnoczerwonego zabarwienia oznacza punkt końcowy miareczkowania.
Warunki prowadzenia oznaczenia
Metodę Mohra prowadzi się zwykle w środowisku obojętnym lub lekko zasadowym. W zbyt kwaśnym środowisku jony chromianowe mogą przechodzić w dichromianowe, co zaburza działanie wskaźnika. W zbyt zasadowym środowisku może wytrącać się tlenek lub wodorotlenek srebra.
Najważniejsze do zapamiętania
- titrantem jest najczęściej AgNO₃,
- oznacza się głównie Cl⁻,
- najpierw wytrąca się biały AgCl,
- punkt końcowy wskazuje brunatnoczerwony Ag₂CrO₄,
- zmiana barwy nie wynika z utleniania chlorków ani adsorpcji wskaźnika.