Nadtlenek wodoru (H₂O₂), czyli składnik wody utlenionej, można oznaczać ilościowo metodą manganometryczną. Jest to miareczkowanie redoks, w którym titrantem jest roztwór manganianu(VII) potasu KMnO₄.
Zasada oznaczania
W środowisku kwaśnym jony manganianowe(VII) utleniają nadtlenek wodoru do tlenu, a same redukują się do jonów Mn²⁺. Reakcja przebiega według równania:
2 MnO₄⁻ + 5 H₂O₂ + 6 H⁺ → 2 Mn²⁺ + 5 O₂ + 8 H₂O
Z równania wynika stosunek molowy:
- 2 mol MnO₄⁻ reagują z 5 mol H₂O₂,
- 1 mol MnO₄⁻ odpowiada 2,5 mola H₂O₂.
Rola kwasu siarkowego(VI)
Do próbki dodaje się H₂SO₄, aby zapewnić środowisko kwaśne. Jest ono konieczne, ponieważ w takich warunkach KMnO₄ redukuje się prawidłowo do Mn²⁺. Nie stosuje się zwykle HCl, ponieważ chlorki mogą ulegać utlenieniu i fałszować wynik.
Punkt końcowy miareczkowania
KMnO₄ ma intensywnie fioletową barwę, dlatego działa jako samowskaźnik. Punkt końcowy rozpoznaje się po pojawieniu się trwałego, bladoróżowego zabarwienia roztworu.
Jak rozpoznać tę metodę w zadaniu?
Jeżeli w opisie występują: woda utleniona, zakwaszenie H₂SO₄ oraz miareczkowanie roztworem KMnO₄ do różowego zabarwienia, oznacza to oznaczanie nadtlenku wodoru metodą manganometryczną.