Potencjał normalny E° określa zdolność układu redoks do przyjmowania elektronów, czyli do działania jako utleniacz. Podaje się go dla warunków standardowych i zapisuje najczęściej dla reakcji redukcji.
Przykład:
Fe³⁺ + e⁻ ⇄ Fe²⁺, E° = 0,77 V
Im większa wartość E°, tym silniejsze właściwości utleniające formy utlenionej danego układu.
Jak porównywać układy redox?
Aby reakcja redoks zachodziła samorzutnie, różnica potencjałów ogniwa powinna być dodatnia:
E°ogniwa = E°katody − E°anody
Katoda to proces redukcji, a anoda to proces utleniania.
Zastosowanie w jodometrii
W jodometrii pośredniej sprawdza się, czy oznaczany jon może utlenić jony jodkowe I⁻ do jodu I₂. Układ odniesienia to:
I₂ + 2e⁻ ⇄ 2I⁻, E° = 0,55 V
Jeżeli potencjał układu badanego utleniacza jest większy niż 0,55 V, może on utlenić I⁻ do I₂.
Przykład:
Fe³⁺/Fe²⁺ ma E° = 0,77 V, więc Fe³⁺ utlenia I⁻ do I₂. Dlatego Fe(III) można oznaczać metodą jodometryczną pośrednią.
Natomiast układy o potencjale mniejszym od 0,55 V nie będą skutecznie utleniać jodków w tej metodzie.