Poliole to związki organiczne zawierające kilka grup hydroksylowych −OH. Przykładami są glicerol oraz cukry, np. glukoza.
Obserwacja reakcji na zimno
Świeżo strącony wodorotlenek miedzi(II), Cu(OH)₂, ma postać niebieskiego osadu. W obecności polioli osad może się rozpuszczać, tworząc klarowny, szafirowy roztwór.
Jest to wynik tworzenia kompleksowych połączeń jonów miedzi(II) z grupami −OH znajdującymi się blisko siebie w cząsteczce.
Wynik dodatni
Dodatni wynik reakcji z Cu(OH)₂ na zimno daje:
- glicerol,
- glukoza,
- fruktoza,
- inne związki wielowodorotlenowe.
Obserwacja: niebieski osad Cu(OH)₂ rozpuszcza się i powstaje szafirowy roztwór.
Wynik ujemny
Reakcji tej nie daje typowy alkohol jednowodorotlenowy, np. etanol. Nie tworzy on charakterystycznego szafirowego kompleksu z Cu(OH)₂.
Znaczenie diagnostyczne
Reakcja na zimno pozwala wykryć obecność wielu grup −OH, ale nie mówi jeszcze, czy związek ma właściwości redukujące.
Dlatego w analizie często łączy się dwie obserwacje:
- szafirowy roztwór na zimno → związek wielowodorotlenowy,
- ceglastoczerwony osad po ogrzaniu → związek redukujący.
Glukoza spełnia oba warunki: zawiera wiele grup −OH i ma właściwości redukujące. Glicerol daje reakcję na zimno, ale nie daje ceglastoczerwonego osadu w próbie Trommera.