Redoksymetria to dział analizy miareczkowej, w którym oznaczanie substancji opiera się na reakcjach utleniania i redukcji. W czasie reakcji jedna substancja oddaje elektrony, czyli ulega utlenieniu, a druga przyjmuje elektrony, czyli ulega redukcji.
Na czym polega miareczkowanie redoksymetryczne?
Do próbki zawierającej oznaczaną substancję dodaje się roztwór titranta o znanym stężeniu. Titrant reaguje stechiometrycznie z analitem. Na podstawie objętości zużytego titranta oblicza się ilość oznaczanej substancji.
Przykładem jest oznaczanie jonów żelaza(II) za pomocą jonów nadmanganianowych:
5Fe2+ + MnO4- + 8H+ -> 5Fe3+ + Mn2+ + 4H2O
W tej reakcji:
- Fe2+ ulega utlenieniu do Fe3+,
- MnO4- ulega redukcji do Mn2+,
- reakcja zachodzi w środowisku kwasowym.
Wskaźniki w redoksymetrii
W redoksymetrii punkt końcowy można wykrywać różnymi sposobami:
- za pomocą specjalnych wskaźników redoks,
- potencjometrycznie,
- dzięki barwie samego titranta.
W manganometrii, czyli miareczkowaniu roztworem nadmanganianu potasu, titrant jest jednocześnie wskaźnikiem. Nadmiar MnO4- nadaje roztworowi trwałe, jasnoróżowe zabarwienie.
Ważne skojarzenia egzaminacyjne
- Redoksymetria = reakcje utleniania i redukcji.
- Fenoloftaleina jest wskaźnikiem alkacymetrycznym, nie redoksymetrycznym.
- Skrobia jest typowa dla jodometrii.
- Nadmanganian potasu może pełnić funkcję titranta i wskaźnika.