Spektroskopia atomowa to grupa metod analitycznych służących głównie do oznaczania pierwiastków, najczęściej metali i metaloidów. W metodach tych próbka musi zostać przekształcona do postaci wolnych atomów lub jonów, ponieważ to one pochłaniają albo emitują promieniowanie o charakterystycznych długościach fali.
Co dzieje się z próbką?
Typowy schemat przygotowania próbki obejmuje:
- rozpylanie roztworu próbki — powstaje aerozol,
- desolwatację — usunięcie rozpuszczalnika z kropelek aerozolu,
- odparowanie — przejście składników próbki w fazę gazową,
- atomizację — powstanie wolnych atomów,
- czasem jonizację — powstanie jonów.
Taki przebieg jest charakterystyczny np. dla technik płomieniowych oraz plazmowych.
Przykłady technik
Do spektroskopii atomowej zalicza się m.in.:
- AAS — atomową spektrometrię absorpcyjną,
- AES/OES — atomową spektrometrię emisyjną,
- ICP-OES — spektrometrię emisyjną z plazmą indukcyjnie sprzężoną,
- ICP-MS — spektrometrię mas z jonizacją w plazmie.
Jak rozpoznać w zadaniu?
Jeśli w schemacie pojawiają się pojęcia: aerozol, desolwatacja, odparowanie, wolne atomy, jony, to wskazuje to na spektroskopię atomową, a nie chromatografię czy nefelometrię.