Titrant to roztwór o znanym stężeniu, którym miareczkuje się badaną próbkę. Dodaje się go stopniowo z biurety do momentu osiągnięcia punktu końcowego miareczkowania.
Rola titranta w analizie miareczkowej
Titrant reaguje z oznaczaną substancją, czyli analitem, zgodnie z określonym równaniem reakcji. Znając:
- stężenie titranta,
- objętość zużytą podczas miareczkowania,
- stosunek stechiometryczny reagentów,
można obliczyć ilość lub stężenie oznaczanej substancji.
Przykład
W oznaczaniu jonów żelaza(II) roztworem nadmanganianu potasu titrantem jest roztwór zawierający MnO4-:
5Fe2+ + MnO4- + 8H+ -> 5Fe3+ + Mn2+ + 4H2O
Z równania wynika, że 1 mol MnO4- reaguje z 5 molami Fe2+.
Czy titrant może być wskaźnikiem?
Tak. W niektórych metodach titrant sam sygnalizuje koniec miareczkowania. Przykładem jest manganometria, gdzie roztwór KMnO4 ma fioletową barwę. Dopóki w próbce znajduje się substancja redukująca, jony MnO4- odbarwiają się. Po całkowitym przereagowaniu analitu pojawia się trwałe, bladoróżowe zabarwienie.
Ważne rozróżnienie
- Titrant: roztwór o znanym stężeniu używany do miareczkowania.
- Analit: substancja oznaczana w próbce.
- Wskaźnik: substancja lub cecha układu sygnalizująca koniec reakcji.
W manganometrii titrant pełni jednocześnie funkcję wskaźnika.