Biologiczna rekultywacja gruntów to etap przywracania wartości użytkowej lub przyrodniczej terenom zdegradowanym, w którym wykorzystuje się organizmy żywe, głównie rośliny. Jej celem jest odbudowa życia biologicznego gleby, poprawa jej struktury oraz zwiększenie zawartości próchnicy.
W pytaniach egzaminacyjnych biologiczne metody rekultywacji należy odróżniać od metod technicznych. Jeśli mowa o wprowadzaniu roślinności, zadarnianiu, zalesianiu lub tworzeniu próchnicy — chodzi o rekultywację biologiczną.
Na czym polega?
Biologiczna rekultywacja obejmuje m.in.:
- wysiew traw i roślin motylkowych,
- sadzenie drzew i krzewów,
- wprowadzanie roślin pionierskich odpornych na trudne warunki,
- tworzenie pokrywy roślinnej ograniczającej erozję,
- wzbogacanie gleby w materię organiczną i próchnicę.
Rośliny dostarczają do podłoża obumarłych szczątków organicznych. Po ich rozkładzie powstaje próchnica, która poprawia żyzność gleby, zdolność zatrzymywania wody i warunki dla mikroorganizmów.
Czego nie zalicza się do metod biologicznych?
Do metod biologicznych nie należą działania typowo techniczne, takie jak:
- kształtowanie rzeźby terenu,
- budowa dróg technologicznych,
- wzmacnianie skarp konstrukcjami,
- niwelacja i przemieszczanie mas ziemnych.
Takie prace mogą być częścią rekultywacji, ale zalicza się je głównie do rekultywacji technicznej.
Przykład egzaminacyjny
Jeżeli pytanie brzmi: „Rekultywacja z wykorzystaniem metod biologicznych polega na…”, poprawna odpowiedź to: wdrażaniu roślin, które tworzą próchnicę.