Emisja masowa określa, jaka masa zanieczyszczenia jest wprowadzana do środowiska w jednostce czasu, np. w g/s, kg/h lub Mg/rok. Jest podstawą do sporządzania bilansu emisji z danego źródła, np. komina, emitora technologicznego albo kotła.
Od czego zależy emisja masowa?
Aby obliczyć emisję masową zanieczyszczenia w gazach odlotowych, potrzebne są dwie wielkości:
- stężenie zanieczyszczenia w gazie, np. µg/m³, mg/m³,
- strumień objętości gazu, czyli przepływ gazów przez emitor, np. m³/s lub m³/h.
Samo stężenie nie wystarcza, ponieważ nie mówi, jaka ilość gazu przepływa przez emitor. Sam przepływ gazu również nie wystarcza, bo nie określa zawartości zanieczyszczenia.
Wzór
Najprostsza zależność:
emisja masowa = stężenie × przepływ gazu
Przykład jednostek:
- stężenie: mg/m³,
- przepływ gazu: m³/s,
- emisja: mg/s.
Po wymnożeniu jednostka objętości się skraca:
mg/m³ × m³/s = mg/s
Przykład
Jeżeli stężenie SO₂ w gazach odlotowych wynosi 200 mg/m³, a przepływ gazu przez emitor wynosi 5 m³/s, to:
E = 200 mg/m³ × 5 m³/s = 1000 mg/s
czyli 1 g/s.
Znaczenie w ochronie środowiska
Emisję masową wykorzystuje się do:
- sporządzania bilansów emisji,
- oceny oddziaływania zakładu na powietrze,
- kontroli dotrzymywania warunków pozwolenia emisyjnego,
- porównywania wielkości emisji z różnych źródeł.
W pytaniach egzaminacyjnych należy zapamiętać: bilans emisji ustala się na podstawie stężenia zanieczyszczenia i przepływu gazu w emitorze.