Metoda West-Gaeka
Słownik kwalifikacji CHM.05 - Ocena stanu środowiska, planowanie i realizacja zadań w ochronie środowiska
Metoda West-Gaeka to klasyczna metoda oznaczania dwutlenku siarki (SO₂) w powietrzu atmosferycznym oraz w gazach odlotowych/spalinowych. W pytaniach egzaminacyjnych należy kojarzyć ją bezpośrednio z oznaczaniem SO₂.
Zasada metody
Badane powietrze lub gaz przepuszcza się przez roztwór pochłaniający, w którym dwutlenek siarki zostaje związany. Następnie próbkę poddaje się reakcji barwnej z odpowiednimi odczynnikami, m.in. pararozaniliną i formaldehydem. Powstaje barwny związek, którego intensywność jest proporcjonalna do ilości SO₂ w próbce.
Pomiar wykonuje się zwykle metodą kolorymetryczną lub spektrofotometryczną, najczęściej przy długości fali około 560 nm.
Zastosowanie
Metodę stosuje się do:
- kontroli jakości powietrza atmosferycznego,
- badania gazów spalinowych i przemysłowych,
- oceny emisji z procesów spalania paliw zawierających siarkę.
Co zapamiętać na egzamin?
Najważniejsze skojarzenie:
SO₂ → metoda West-Gaeka
W odpowiedziach testowych mogą pojawiać się nazwy podobne, ale błędne, np. „West-Marka”, „West-Point” lub „West-Bicenta”. Poprawna nazwa to West-Gaeka.
Uwagi praktyczne
Metoda wymaga starannego poboru próbki, przygotowania odczynników oraz zachowania zasad BHP, ponieważ część stosowanych substancji może być toksyczna lub drażniąca. Wynik oznaczenia podaje się najczęściej jako stężenie SO₂ w powietrzu, np. w µg/m³ lub mg/m³.