Metoda strąceniowa polega na przeprowadzeniu oznaczanego składnika roztworu w trudno rozpuszczalny osad. Stosuje się ją szczególnie wtedy, gdy analizowany składnik występuje w większej ilości, czyli jako makroskładnik.
Na czym polega strącanie?
Do badanego roztworu dodaje się odpowiedni odczynnik strącający. Reaguje on z oznaczanym jonem, tworząc związek o bardzo małej rozpuszczalności. Powstały osad można następnie:
- oddzielić przez sączenie,
- przemyć,
- wysuszyć lub wyprażyć,
- zważyć albo poddać dalszej analizie.
Przykładem jest strącanie jonów siarczanowych za pomocą chlorku baru:
Ba²⁺ + SO₄²⁻ → BaSO₄↓
Powstający siarczan baru jest trudno rozpuszczalnym osadem.
Dlaczego stosuje się ją do makroskładników?
Makroskładniki występują w próbce w stosunkowo dużych ilościach, dlatego można uzyskać widoczną i możliwą do dokładnego oddzielenia ilość osadu. Przy bardzo małych ilościach substancji, czyli przy mikroskładnikach, metody strąceniowe mogą być mniej dokładne z powodu strat osadu lub współstrącania zanieczyszczeń.
Ważne warunki poprawnego strącania
Aby wynik analizy był wiarygodny, należy kontrolować:
- dobór właściwego odczynnika strącającego,
- pH roztworu,
- temperaturę,
- szybkość dodawania odczynnika,
- dokładne przemycie osadu.
Zapamiętaj
W pytaniach egzaminacyjnych dotyczących przygotowywania próbki roztworu do analizy makroskładników właściwą odpowiedzią jest zwykle metoda strąceniowa. Wybiórcze chelatowanie i wymiana jonowa częściej kojarzą się z rozdzielaniem lub zatężaniem określonych jonów, a wyżarzanie dotyczy obróbki termicznej substancji stałych.