Naczynia polietylenowe stosuje się do pobierania i przechowywania próbek, gdy materiał naczynia nie może zanieczyścić próbki ani reagować z oznaczanymi składnikami. W analizie chemicznej dobór pojemnika jest częścią przygotowania próbki i ma wpływ na wiarygodność wyniku.
Kiedy stosuje się naczynia polietylenowe?
Do naczyń polietylenowych zbiera się próbki przeznaczone m.in. do oznaczania:
- krzemionki,
- fluorków,
- litu,
- sodu,
- potasu.
W takich oznaczeniach nie stosuje się zwykle naczyń szklanych, ponieważ szkło może być źródłem zanieczyszczeń krzemionką oraz jonami metali alkalicznych, np. sodu i potasu. Fluorki mogą dodatkowo oddziaływać ze szkłem, szczególnie w środowisku kwaśnym.
Dlaczego nie szkło, metal ani porcelana?
- Szkło zawiera krzemionkę oraz tlenki sodu i potasu, więc może zafałszować wynik analizy.
- Metal może wprowadzać jony metali do próbki lub ulegać korozji.
- Porcelana również zawiera składniki mineralne, w tym związki krzemu i metali, dlatego nie jest obojętna dla takich oznaczeń.
- Polietylen jest chemicznie odporny, lekki i nie wnosi istotnych ilości oznaczanych jonów.
Zasada egzaminacyjna
Jeżeli pytanie dotyczy pobierania próbek do oznaczania krzemionki, fluorków, litu, sodu lub potasu, najczęściej poprawną odpowiedzią są naczynia polietylenowe.
Ważne w praktyce
Przed użyciem pojemnik powinien być czysty, odpowiednio przepłukany i opisany. Niewłaściwe naczynie może spowodować zanieczyszczenie próbki albo zmianę stężenia oznaczanego składnika.