Próbkę wody przeznaczoną do oznaczania gazów rozpuszczonych, np. tlenu, dwutlenku węgla, siarkowodoru lub chloru, należy pobierać tak, aby nie doszło do kontaktu próbki z atmosferą. Kontakt z powietrzem może spowodować ulatnianie się gazów z próbki albo rozpuszczanie się gazów atmosferycznych, co fałszuje wynik analizy.
Najważniejsza zasada
Podczas pobierania próbki należy unikać:
- napowietrzania wody,
- intensywnego mieszania,
- przelewania z dużej wysokości,
- pozostawiania pęcherzyków powietrza w naczyniu,
- wolnej przestrzeni gazowej nad próbką.
Jak pobierać próbkę?
Próbkę pobiera się zwykle do szczelnego naczynia, napełniając je powoli, najlepiej od dna, za pomocą wężyka lub rurki. Naczynie powinno zostać całkowicie wypełnione wodą, tak aby po zamknięciu nie pozostał pęcherzyk powietrza. Często pozwala się wodzie chwilę przelewać przez naczynie, aby usunąć powietrze i zapewnić reprezentatywność próbki.
Dlaczego to ważne?
Gazy rozpuszczone są wrażliwe na zmianę ciśnienia, temperatury i kontakt z powietrzem. Na przykład tlen z atmosfery może dodatkowo rozpuścić się w próbce, a dwutlenek węgla może się z niej ulotnić. Dlatego próbkę należy szybko zamknąć, zabezpieczyć i jak najszybciej przekazać do oznaczenia lub utrwalić zgodnie z procedurą analityczną.
Wniosek egzaminacyjny
Jeżeli celem jest oznaczenie gazów rozpuszczonych w wodzie z sieci wodociągowej, próbkę należy pobrać, uniemożliwiając jej zetknięcie z atmosferą.