Korowalność wikliny to podatność prętów wiklinowych na zdejmowanie kory. Jest to bardzo ważna cecha surowca przeznaczonego do dalszej obróbki, zwłaszcza gdy wyrób ma być wykonany z wikliny białej, czyli okorowanej.
Od czego zależy korowalność?
Na korowalność wpływa przede wszystkim wilgotność surowca. Pręty zbyt suche trudno się koruje, ponieważ kora mocno przylega do drewna. Surowiec odpowiednio nawodniony łatwiej oddziela korę od części drzewnej.
Znaczenie mają również:
- stan świeżości wikliny,
- pora pozyskania surowca,
- sposób przechowywania,
- gatunek i jakość prętów,
- metoda przygotowania do korowania.
Metody nadawania korowalności
Jeżeli wiklina nie daje się łatwo korować, stosuje się zabiegi poprawiające jej korowalność, np.:
- moczenie prętów w wodzie,
- parzenie lub gotowanie,
- utrzymywanie surowca w warunkach sprzyjających ponownemu nawilżeniu.
Dobór metody zależy od tego, jak bardzo surowiec jest przesuszony i jaki efekt technologiczny chce się uzyskać.
Dlaczego wilgotność jest kluczowa?
Wilgotność decyduje o tym, czy kora oddziela się od drewna łatwo, czy wymaga dodatkowych zabiegów. Dlatego w pytaniach egzaminacyjnych dotyczących wyboru metody nadawania wiklinie korowalności poprawną odpowiedzią jest zwykle wilgotność surowca, a nie barwa, połysk czy rysunek drewna.
Znaczenie praktyczne
Dobra korowalność pozwala uzyskać czysty, estetyczny i równomiernie okorowany materiał. Zła korowalność może powodować uszkodzenia prętów, straty surowca oraz gorszą jakość gotowych wyrobów koszykarsko-plecionkarskich.