Drewno bukowe
Słownik kwalifikacji DRM.02 - Montaż i obsługa maszyn i urządzeń przemysłu drzewnego
Drewno bukowe pochodzi z buka zwyczajnego i jest jednym z najczęściej stosowanych gatunków liściastych w przemyśle drzewnym. W pytaniach egzaminacyjnych często trzeba je rozpoznać po wyglądzie próbki.
Cechy wyglądu
Drewno bukowe ma zwykle barwę jasnokremową, żółtawą lub lekko różowawą. Po parzeniu staje się bardziej różowe lub czerwonawo-beżowe. Jego rysunek jest dość spokojny i jednolity, bez wyraźnych słojów charakterystycznych np. dla sosny.
Typowe cechy rozpoznawcze:
- drobna, równomierna struktura,
- brak żywicy i przewodów żywicznych,
- słabo widoczne granice przyrostów rocznych,
- drobne ciemniejsze kreski lub plamki związane z promieniami drzewnymi,
- barwa cieplejsza i bardziej różowawa niż u brzozy.
Właściwości techniczne
Buk jest drewnem twardym, ciężkim i wytrzymałym, ale ma skłonność do paczenia się i pękania przy niewłaściwym suszeniu. Dobrze poddaje się obróbce skrawaniem, klejeniu i gięciu po parzeniu.
Zastosowanie
Drewno bukowe stosuje się do produkcji:
- mebli i elementów giętych,
- krzeseł, nóg stołów, poręczy,
- parkietów i schodów,
- sklejki,
- trzonków narzędzi,
- elementów toczonych.
Odróżnianie od innych gatunków
Od dębu różni się brakiem dużych porów i wyraźnych promieni rdzeniowych. Od sosny odróżnia je brak żywicy i mniej kontrastowe słoje. Od brzozy jest zwykle cieplejsze kolorystycznie i może mieć delikatny różowawy odcień.