Klejenie na zimno
Słownik kwalifikacji DRM.03 - Wytwarzanie prostych wyrobów z drewna i materiałów drewnopochodnych
Klejenie na zimno to sposób łączenia elementów drewnianych, w którym klej wiąże w temperaturze otoczenia, bez podgrzewania elementów, kleju ani urządzenia dociskowego. Jest to typowa metoda stosowana przy sklejaniu elementów z drewna litego, np. graniaków, listew lub desek na szerokość.
Zastosowanie
Klejenie na zimno stosuje się m.in. do:
- sklejania elementów graniakowych prostoliniowych,
- wykonywania płyt klejonych z drewna litego,
- łączenia listew i desek na szerokość,
- prac stolarskich prowadzonych w zwornicach, ściskach lub prasach bez ogrzewania.
W pytaniu egzaminacyjnym mowa o zwornicy śrubowej, czyli urządzeniu zapewniającym mechaniczny docisk. Ponieważ zwornica śrubowa nie służy do podgrzewania kleju, należy zastosować klej wiążący na zimno.
Typowe kleje wiążące na zimno
Do klejenia drewna na zimno często używa się klejów dyspersyjnych, np. kleju poli(octanowinylowego), czyli popularnego kleju PVAc. Takie kleje są wygodne w użyciu, dobrze nadają się do drewna litego i wymagają przede wszystkim odpowiedniego docisku oraz zachowania czasu wiązania.
Na co zwrócić uwagę?
Przy klejeniu na zimno ważne są:
- czyste i dobrze dopasowane powierzchnie klejenia,
- równomierne naniesienie kleju,
- odpowiedni docisk w zwornicy lub ściskach,
- zachowanie czasu otwartego kleju,
- pozostawienie elementu w docisku do czasu uzyskania wytrzymałej spoiny.
Najważniejsza zasada egzaminacyjna
Jeżeli elementy drewniane są sklejane w zwykłej zwornicy śrubowej, bez ogrzewania, należy wybrać klej wiążący na zimno, a nie na ciepło, na gorąco ani przez chłodzenie.