Spękania forniru

Słownik kwalifikacji DRM.03 - Wytwarzanie prostych wyrobów z drewna i materiałów drewnopochodnych

Spękania forniru to wada powierzchni okleinowanej, widoczna jako pęknięcia, rysy lub szczeliny w cienkiej warstwie drewna naturalnego przyklejonej do podłoża, np. płyty wiórowej, MDF albo sklejki. W meblach mogą pojawić się szczególnie na dużych, płaskich elementach, takich jak blaty stołów.

Główna przyczyna

Najczęstszą przyczyną spękań forniru podczas użytkowania jest duża zmienność warunków eksploatacji mebla, zwłaszcza zmian wilgotności i temperatury. Drewno oraz fornir są materiałami higroskopijnymi, czyli reagują na wilgoć z powietrza. Gdy wilgotność powietrza rośnie, drewno pęcznieje, a gdy spada — kurczy się.

Jeżeli warunki często się zmieniają, fornir i podłoże mogą pracować w różnym stopniu. Powstają naprężenia, które prowadzą do pęknięć cienkiej okleiny.

Co sprzyja spękaniom?

  • ustawienie mebla blisko grzejnika lub kominka,
  • szybkie zmiany temperatury i wilgotności w pomieszczeniu,
  • zbyt suche powietrze zimą,
  • okresowe zawilgocenie i przesuszenie blatu,
  • brak stabilnych warunków przechowywania lub użytkowania.

Jak ograniczyć ryzyko?

Meble fornirowane powinny być użytkowane w stabilnych warunkach pokojowych. Należy unikać gwałtownego przesuszania, zalewania powierzchni wodą oraz ustawiania mebli przy silnych źródłach ciepła. Ważna jest też prawidłowa technologia okleinowania: odpowiedni klej, równomierny docisk i właściwa wilgotność materiałów przed klejeniem.