Styl renesansowy w meblarstwie rozwijał się w Europie od XV do XVI wieku. Nawiązywał do sztuki starożytnej Grecji i Rzymu, ale był już stylem epoki nowożytnej. W pytaniach egzaminacyjnych rozpoznaje się go głównie po konstrukcji mebla i dekoracji.
Cechy charakterystyczne
Meble renesansowe są zwykle masywne, symetryczne i uporządkowane. Mają wyraźne podziały architektoniczne, przypominające fasadę budynku. Często występują:
- prostokątne pola i płyciny,
- profilowane gzymsy i cokoły,
- pilastry, kolumienki, arkady,
- ornamenty roślinne, rozety, medaliony,
- płaskorzeźbione dekoracje,
- motywy antyczne, np. lwie łapy, putta, głowy postaci.
Popularnym meblem renesansowym była skrzynia, często bogato rzeźbiona, ustawiona na krótkich, masywnych podporach. Taki mebel mógł służyć do przechowywania odzieży, tkanin lub kosztowności.
Jak odróżnić od baroku?
Renesans jest bardziej spokojny, symetryczny i konstrukcyjny. Barok jest późniejszy, bardziej dynamiczny, cięższy dekoracyjnie, z silnym światłocieniem, wygiętymi liniami i bardzo bogatą ornamentyką.
Wskazówka egzaminacyjna
Jeśli na ilustracji widać skrzyniowy, masywny mebel z symetrycznymi płycinami, rzeźbionymi ornamentami, motywami antycznymi i architektonicznym podziałem frontu, najczęściej należy kojarzyć go ze stylem renesansowym.