Sztapel tarcicy to uporządkowany stos desek, bali, łat lub innych elementów tartacznych ułożonych warstwami. Stosuje się go podczas magazynowania, sezonowania i suszenia tarcicy. Prawidłowe ułożenie sztapla ułatwia przepływ powietrza, ogranicza paczenie drewna i pozwala bezpiecznie składować materiał.
Elementy sztapla
W sztaplu tarcicy występują najczęściej:
- podkłady – elementy leżące na podłożu, które oddzielają sztapel od ziemi,
- przekładki – cienkie listwy układane między warstwami tarcicy,
- warstwy tarcicy – kolejne rzędy desek lub bali,
- czoła tarcicy – końce desek widoczne na końcach sztapla.
Przekładki powinny być układane pionowo jedna nad drugą, aby obciążenie przenosiło się równomiernie i nie powodowało odkształceń materiału.
Rodzaje sztapli według układu czół
W zadaniach egzaminacyjnych często rozpoznaje się sztaple po sposobie ułożenia tarcicy:
- sztapel jednoczołowy pojedynczy – czoła tarcicy są wyrównane z jednej strony, a układ tworzy jeden ciąg elementów,
- sztapel jednoczołowy podwójny – występują dwa układy jednoczołowe,
- sztapel dwuczołowy pełny – tarcica jest ułożona tak, że widoczne są dwa czoła układu, a sztapel jest wypełniony w sposób regularny i pełny,
- sztapel dwuczołowy niepełny – podobny do dwuczołowego, ale z widocznymi brakami lub niepełnym wypełnieniem układu.
Jak rozpoznawać na rysunku?
Na rysunku należy zwrócić uwagę przede wszystkim na liczbę i rozmieszczenie czół tarcicy oraz na to, czy stos jest wypełniony równomiernie. Jeżeli sztapel ma układ dwuczołowy i nie widać braków w wypełnieniu, jest to sztapel dwuczołowy pełny.