Przy klejeniu płyty z drewna litego, np. blatu stołu, bardzo ważne jest odpowiednie ułożenie desek względem przebiegu słojów widocznych na przekroju poprzecznym. Celem jest ograniczenie paczenia, czyli wyginania się płyty pod wpływem zmian wilgotności drewna.
Najkorzystniejsze ułożenie
Najskuteczniej paczeniu zapobiega zastosowanie desek o układzie promieniowym, czyli takich, w których słoje są ustawione możliwie prostopadle do powierzchni płyty. Mówi się wtedy o „słojach stojących”. Takie elementy mniej zmieniają szerokość i są stabilniejsze wymiarowo.
W pytaniach egzaminacyjnych taki układ rozpoznaje się po tym, że linie słojów na przekroju deski przebiegają prawie pionowo przez grubość elementu, a nie tworzą szerokich łuków równoległych do powierzchni.
Gdy używa się desek stycznych
Jeśli deski mają słoje łukowate, należy układać je naprzemiennie: raz stroną „prawą”, raz „lewą”. Dzięki temu siły odkształcające częściowo się równoważą. Nie należy układać wszystkich desek tak, aby łuki słojów były skierowane w tę samą stronę, ponieważ cała płyta może wygiąć się w jednym kierunku.
Zasady praktyczne
- dobierać drewno o właściwej i wyrównanej wilgotności,
- unikać elementów z rdzeniem, dużymi sękami i skrętem włókien,
- stosować węższe lamele zamiast bardzo szerokich desek,
- układać słoje symetrycznie lub naprzemiennie,
- zapewnić równomierny docisk podczas klejenia.
Dobrze dobrany układ słojów jest jedną z podstawowych metod ograniczania odkształceń blatów, płyt meblowych i innych elementów z drewna litego.