Pęcherze w okleinowaniu
Słownik kwalifikacji DRM.04 - Wytwarzanie wyrobów z drewna i materiałów drewnopochodnych
Pęcherze w okleinowaniu to miejscowe odspojenia okleiny, obłogu lub forniru od podłoża. Objawiają się jako wypukłości na powierzchni okleinowanego elementu. W egzaminach zawodowych są typową wadą kojarzoną z nieprawidłowym klejeniem.
Główna przyczyna
Jedną z najczęstszych przyczyn powstawania pęcherzy jest nierównomierne rozprowadzenie kleju. Jeśli w pewnych miejscach kleju jest za mało, okleina nie łączy się trwale z podłożem. Jeśli kleju jest zbyt dużo, może dojść do nadmiernego zawilgocenia, opóźnionego wiązania albo powstania miejscowych naprężeń.
Inne możliwe przyczyny
Pęcherze mogą powstać również wskutek:
- zbyt małego nacisku podczas prasowania,
- zbyt krótkiego czasu prasowania,
- zabrudzonej lub zapylonej powierzchni podłoża,
- niewłaściwej wilgotności drewna lub okleiny,
- nieprawidłowej temperatury klejenia,
- użycia niewłaściwego kleju.
Jak zapobiegać pęcherzom?
Aby ograniczyć ryzyko powstawania pęcherzy, należy:
- równomiernie nanosić klej na całą powierzchnię,
- stosować właściwą ilość kleju zgodnie z zaleceniami producenta,
- zachować odpowiedni nacisk, temperaturę i czas prasowania,
- oczyścić powierzchnie przed klejeniem,
- kontrolować wilgotność materiałów.
Ważne rozróżnienie egzaminacyjne
Nierównomierne rozprowadzenie kleju w okleinowaniu powoduje przede wszystkim pęcherze, a nie wgniecenia, zacieki czy przebarwienia. Wgniecenia są uszkodzeniem mechanicznym, zacieki dotyczą zwykle nadmiaru cieczy na powierzchni, a przebarwienia wiążą się z reakcjami chemicznymi, wilgocią lub wadami materiału.