Pytania pomocnicze - DRM.04

Kurz, pył i trociny mogą mieszać się ze smarem lub olejem, tworząc zanieczyszczoną warstwę przyspieszającą zużycie elementów. Smarowanie wykonuje się po oczyszczeniu powierzchni.

Oliwiarka służy do nanoszenia oleju, np. oleju maszynowego 26. Smarownica podaje smar stały, np. ŁT 4S, najczęściej do łożysk lub prowadnic.

W podanej tabeli olej maszynowy 26 stosuje się do listwy zębatej oraz powierzchni stołu. Różni się jednak sposób nanoszenia oleju na te elementy.

Tabela wskazuje, że listwa zębata jest smarowana olejem maszynowym 26 za pomocą oliwiarki po pracy i po oczyszczeniu z kurzu.

Powierzchnię stołu czyści się z kurzu, a następnie przeciera lekko zwilżoną olejem maszynowym 26 szmatką. Nie stosuje się tu oliwiarki.

Łożyska toczne górnego koła smaruje się smarem ŁT 4S za pomocą smarownicy, w ilości około 1 cm³, co 6 miesięcy.

Drzwi zewnętrzne są narażone na zmiany wilgotności i temperatury. Zwykły klej może osłabnąć pod wpływem wilgoci, dlatego potrzebny jest klej o podwyższonej odporności na wodę.

Oznacza to, że klej PVAc zawiera cząstki polioctanu winylu rozproszone w wodzie. Po odparowaniu wody tworzy się spoina łącząca elementy drewniane.

Drewno egzotyczne bywa twarde, gęste i może zawierać substancje oleiste utrudniające klejenie. Dlatego należy stosować klej przeznaczony również do drewna twardego i egzotycznego.

Powinien mieć wysoką siłę spajania, odporność na wilgoć oraz przeznaczenie do drewna litego, twardego i egzotycznego. Ważna jest też trwałość spoiny w warunkach użytkowania zewnętrznego.

Klej kontaktowy często służy do przyklejania okładzin, laminatów lub tworzyw do różnych podłoży. Klej PVAc jest typowym klejem stolarskim do wykonywania połączeń drewnianych.

Zbyt wilgotne lub zbyt suche drewno może pogorszyć przyczepność kleju i trwałość spoiny. Przed klejeniem drewno powinno mieć wilgotność odpowiednią do późniejszych warunków użytkowania.

Niektóre gatunki egzotyczne zawierają oleje, żywice lub inne substancje utrudniające przyczepność. Dlatego potrzebny jest klej przeznaczony także do takich gatunków drewna.

Najmniej widoczną spoinę daje klej, który po wyschnięciu staje się przezroczysty. Kleje matowe lub półprzezroczyste mogą być bardziej zauważalne na linii łączenia.

Jest to łączenie bokami kilku wąskich elementów, aby uzyskać szerszą płytę, blat lub tarczę. Spoina znajduje się wtedy na styku krawędzi desek.

Zwiększa trwałość połączenia w warunkach podwyższonej wilgotności. Jest szczególnie istotna w elementach użytkowych, które mogą mieć kontakt z wilgocią.

Powierzchnie powinny być czyste, suche, odpylone i dobrze dopasowane. Zanieczyszczenia, pył lub tłuste substancje mogą osłabić spoinę.

Klej przezroczysty jest mniej widoczny w spoinie i lepiej nadaje się do estetycznych połączeń. Półprzezroczysty może pozostawiać delikatny ślad na linii klejenia.

Ponieważ składają się z oddzielnych elementów, które można płasko ułożyć, zabezpieczyć i przewozić jako komplet. Zmniejsza to objętość ładunku i ogranicza ryzyko uszkodzeń.

Pakiet powinien zawierać wszystkie elementy konstrukcyjne, okucia, łączniki oraz często instrukcję montażu. Ważne jest, aby komplet był zgodny z dokumentacją wyrobu.

Pakiet to zabezpieczony zestaw elementów jednego mebla lub modułu. Paleta jest nośnikiem transportowym, na którym można układać wiele pakietów.

Przekładki chronią powierzchnie i krawędzie elementów przed zarysowaniem, otarciem oraz uderzeniami. Stosuje się je szczególnie między płytami i frontami.

Sztaplowanie oznacza układanie materiałów lub wyrobów w stosy, np. desek czy płyt. Meble rozkładane do transportu kompletuje się i zabezpiecza jako pakiety.

Najczęściej stosuje się karton, folię stretch, piankę, narożniki ochronne, przekładki tekturowe i taśmy spinające. Dobór zależy od rodzaju mebla i sposobu transportu.

Rodzaj powłoki decyduje o doborze metody czyszczenia, usuwania starej warstwy i ponownego wykończenia. Błędne rozpoznanie może doprowadzić do uszkodzenia drewna lub okleiny.

Farba tworzy warstwę kryjącą i zakrywa rysunek drewna. Lakier zwykle jest przezroczysty lub półprzezroczysty i pozwala widzieć strukturę drewna.

Politura to cienka, błyszcząca powłoka, najczęściej wykonywana z szelaku. Jest charakterystyczna dla wielu starszych, stylowych mebli.

Może dojść do przebarwień, rozpuszczenia okleiny, zmatowienia powierzchni albo uszkodzenia detali. Dlatego najpierw wykonuje się rozpoznanie powłoki, często na mało widocznym fragmencie.

Typ drewna jest ważny, ale przy odnawianiu istniejącej powierzchni w pierwszej kolejności rozpoznaje się rodzaj powłoki. To ona decyduje o sposobie usuwania i odtwarzania wykończenia.

Najczęściej spotyka się farby, lakiery, politury, woski i oleje. W meblach zabytkowych często występuje politura szelakowa.

Mebel gotycki jest zwykle masywny, ciężki i ma dekoracje inspirowane architekturą średniowieczną, np. ostrołuki, maswerki lub łuki trójlistne.

W średniowieczu meble wykonywano głównie z litego drewna i traktowano je użytkowo. Konstrukcja miała być trwała, stabilna i odporna na uszkodzenia.

Gotyk jest masywny, surowy i architektoniczny. Rokoko jest lekkie, dekoracyjne, asymetryczne i pełne falistych linii oraz motywów roślinnych.

Typowe są ostrołuki, maswerki, łuki trójlistne, profilowania oraz elementy przypominające detale gotyckich kościołów.

Pozwala rozpoznawać formę mebla, dobierać właściwe techniki renowacji i wykonywać kopie lub stylizacje zgodne z daną epoką.

Gotyk ma formy cięższe i bardziej pionowe, z dekoracją architektoniczną. Renesans cechuje większa symetria, harmonia proporcji i inspiracja sztuką antyczną.

Po widocznej ramie złożonej z ramiaków oraz po płycinie umieszczonej wewnątrz tej ramy. Element nie wygląda jak jedna gładka płyta.

Ramę tworzą ramiaki pionowe i poziome. Mogą być uzupełnione szprosami dzielącymi powierzchnię na kilka pól.

Płycina to wypełnienie znajdujące się wewnątrz ramy. Może być płaska, profilowana, cofnięta lub wypukła.

Często stosuje się połączenia czopowo-gniazdowe, ponieważ zapewniają dużą wytrzymałość i stabilność ramy.

Front ramowo-płycinowy ma wyraźną ramę i oddzielną płycinę, natomiast front płytowy jest wykonany z jednego płaskiego elementu, np. płyty meblowej.

Pozwala ograniczyć skutki pracy drewna pod wpływem zmian wilgotności. Płycina może nieznacznie pracować w ramie bez deformowania całego elementu.

To wada powstała w miejscu dawnego uszkodzenia pnia, które zostało przykryte przez kolejne przyrosty drewna. Na przekroju widoczna jest jako zniekształcone, nieregularne miejsce w układzie słojów.

Charakterystyczne jest lokalne zaburzenie przebiegu słojów oraz nieregularny fragment przypominający zarośniętą ranę. Słoje nie układają się równomiernie, lecz omijają miejsce uszkodzenia.

Obniża jakość techniczną i estetyczną drewna. Może osłabiać element, utrudniać obróbkę oraz powodować wykruszenia lub pęknięcia.

Mimośrodowość rdzenia oznacza przesunięcie rdzenia poza środek przekroju pnia. Zabitka zarośnięta jest natomiast śladem po zarośniętym uszkodzeniu pnia.

Pęcherz żywiczny to przestrzeń w drewnie wypełniona żywicą, typowa głównie dla gatunków iglastych. Zabitka zarośnięta jest skutkiem mechanicznego zranienia i późniejszego zarastania rany.

Najczęściej są to zranienia kory i pnia, obłamania gałęzi, uderzenia, zaciosy lub inne uszkodzenia mechaniczne. Drzewo zarasta ranę kolejnymi warstwami drewna.

Sęk to pozostałość po gałęzi wrośniętej w pień drzewa. Jest naturalną wadą drewna, która może wpływać na wygląd i wytrzymałość materiału.

Sęk skrzydlaty ma charakterystyczny kształt z bocznymi, wydłużonymi pasmami przypominającymi skrzydła. Nie jest regularnie okrągły ani tylko prostolinijnie wydłużony.

Najczęściej wyróżnia się sęki okrągłe, owalne, podłużne i skrzydlate. Klasyfikacja zależy głównie od kształtu widocznego na powierzchni drewna.

Sęki zaburzają jednolitą budowę drewna, mogą osłabiać element i utrudniać obróbkę. Wpływają też na estetykę powierzchni.

Nie. Znaczenie sęka zależy od jego wielkości, rodzaju, położenia i przeznaczenia elementu. W drewnie dekoracyjnym niektóre sęki mogą być akceptowane, a nawet pożądane.

Uczeń musi umieć ocenić jakość drewna i rozpoznać jego wady. Jest to potrzebne przy doborze materiału do produkcji wyrobów z drewna.

Miejscowa naprawa dotyczy pojedynczych rys, ubytków lub przetarć. Przy zniszczeniu całej powierzchni usuwa się starą powłokę i wykonuje nowe wykończenie.

Rozpuszczalnik może zmiękczać lub częściowo rozpuszczać powłokę, ale nie przywraca jej trwałości i jednolitego wyglądu. Może też spowodować smugi lub dalsze uszkodzenia.

Najczęściej stosuje się szlifowanie papierem ściernym, cyklinowanie lub skrobanie odpowiednimi narzędziami. Metodę dobiera się do rodzaju elementu i grubości powłoki.

Pył, tłuszcz i resztki starego lakieru pogarszają przyczepność nowej powłoki. Mogą też powodować wady wykończenia, np. chropowatość, pęcherze lub łuszczenie.

Szpachlę stosuje się do wypełniania ubytków, pęknięć lub wgłębień w podłożu. Nie służy ona do odnowienia zniszczonej przezroczystej powłoki na całej powierzchni.

Kwas szczawiowy stosuje się głównie do usuwania niektórych przebarwień i rozjaśniania drewna. Nie jest środkiem do naprawy starych powłok lakierniczych.