Pytania pomocnicze - DRM.05

To prace związane z estetycznym kształtowaniem wnętrza lub wyrobu, np. doborem tkanin, kolorów, obić, dodatków i elementów ozdobnych.

Ponieważ obejmuje aranżację wnętrza, dobór wyposażenia, kolorystyki, materiałów obiciowych oraz elementów wpływających na wygląd i funkcjonalność pomieszczenia.

Najczęściej są to krzesła, fotele, panele ścienne, siedziska modułowe oraz elementy poprawiające akustykę wnętrza.

Odnawianie mebli dotyczy naprawy lub przywrócenia wyglądu konkretnego mebla. Działania dekoratorskie obejmują szerszą aranżację przestrzeni i dobór elementów wystroju.

Istotne są trwałość, odporność na ścieranie, łatwość czyszczenia, estetyka oraz dopasowanie do charakteru wnętrza.

Prace dekoracyjne dotyczą wystroju wnętrz, drzwi, ścian, podłóg lub ekspozycji. Tapicerowanie mebli obejmuje wykonywanie lub odnawianie siedzisk, oparć i innych elementów mebli tapicerowanych.

Ponieważ dotyczy elementu wyposażenia wnętrza, a nie mebla. Może pełnić funkcję estetyczną, wygłuszającą i ochronną.

Nie. Tapicerowanie sofy jest typową pracą tapicerską przy meblu tapicerowanym, a nie pracą dekoracyjną.

Aranżowanie wystawy polega na estetycznym rozmieszczeniu elementów ekspozycji, tkanin, dekoracji i towarów w celu uzyskania określonego efektu wizualnego.

Tak. Układanie dywanów wpływa na wygląd i wykończenie wnętrza, dlatego może być traktowane jako czynność dekoracyjna.

Należy sprawdzić, czy wszystkie wymienione czynności dotyczą dekoracji wnętrz lub ekspozycji. Jeśli w zestawie pojawia się tapicerowanie mebla, odpowiedź najczęściej jest błędna.

Należy pomnożyć zużycie tkaniny na jeden element przez liczbę elementów. W tym przypadku: 2,5 m × 12 drzwi = 30 m tkaniny.

Całkowity koszt oblicza się przez pomnożenie potrzebnej liczby metrów materiału przez cenę jednego metra. Dla 30 m tkaniny po 20 zł/m koszt wynosi 600 zł.

Cena materiału może być podana za metr bieżący, metr kwadratowy lub sztukę. Błędne odczytanie jednostki prowadzi do nieprawidłowego obliczenia kosztu.

Tak, w praktyce często dolicza się zapas na docinanie, wzór, błędy lub uszkodzenia. W zadaniu egzaminacyjnym należy jednak liczyć dokładnie według podanych danych, jeśli nie wspomniano o zapasie.

Najpierw należy obliczyć ilość materiału, a potem koszt. Kontrola: 12 drzwi po 2,5 m daje 30 m, a 30 m po 20 zł daje 600 zł.

Należy pomnożyć koszt materiałów każdego elementu przez liczbę tych elementów w zestawie, a następnie zsumować wyniki.

Ponieważ jeden zestaw wypoczynkowy zawiera dwa fotele i dwa pufy, a nie po jednej sztuce tych wyrobów.

Koszt jednego zestawu wynosi 1 950 zł, ponieważ 950 zł + 2 × 450 zł + 2 × 50 zł = 1 950 zł.

Koszt jednego zestawu należy pomnożyć przez liczbę zestawów, czyli 1 950 zł × 2 = 3 900 zł.

Najłatwiej pominąć mnożenie przez liczbę sztuk lub policzyć tylko jeden zestaw zamiast dwóch.

Koszt jednego wyrobu dotyczy pojedynczego elementu, np. wersalki. Koszt zestawu obejmuje wszystkie elementy wchodzące w jego skład.

Płyta wiórowa jest tania, sztywna i łatwa w obróbce. Dobrze nadaje się do prostych konstrukcji skrzynkowych, takich jak korpus pufu.

Płyta wiórowa powstaje z wiórów drzewnych spojonych żywicą, a sklejka z warstw forniru. Sklejka jest zwykle bardziej wytrzymała i odporna na zginanie.

Płyta pilśniowa jest używana głównie na cienkie elementy pomocnicze, np. tylne ścianki, dna lub przekładki. Nie jest typowym materiałem na mocny korpus pufu.

Tworzywo drzewne to materiał wykonany z drewna rozdrobnionego, warstwowego lub przetworzonego, połączonego spoiwem albo sprasowanego. Przykładami są płyta wiórowa, sklejka i płyta pilśniowa.

Charakterystyczna jest prosta, skrzynkowa forma z płaskich elementów płytowych. Brak łuków i elementów silnie obciążonych wskazuje na możliwość użycia płyty wiórowej.

Lignoston jest bardzo twardym, zagęszczonym tworzywem drzewnym stosowanym do specjalnych elementów technicznych. Do zwykłej konstrukcji pufu byłby niepraktyczny i nieekonomiczny.

Płyta wiórowa jest wrażliwa na wilgoć i może mieć mniejszą wytrzymałość na wyrwanie wkrętów niż sklejka. Krawędzie i miejsca łączeń wymagają starannego wykonania.

To półprodukt tapicerski złożony ze sprężyn dwustożkowych połączonych spiralami z drutu. Stosuje się ją jako sprężynujący element siedzisk, materaców i innych mebli tapicerowanych.

Zapewnia elastyczność, podparcie i powrót do pierwotnego kształtu po obciążeniu. Dzięki połączeniu sprężyn pracuje jako cała powierzchnia nośna.

Formatka jest gotowym zespołem wielu sprężyn połączonych w jedną konstrukcję. Pojedyncza sprężyna wymaga dopiero odpowiedniego rozmieszczenia, mocowania i połączenia z innymi elementami.

Podłoże elastyczne przenosi obciążenia użytkownika i zapewnia sprężystość wyrobu. Może być wykonane m.in. z formatek sprężynowych, sprężyn falistych lub pasów tapicerskich.

Najczęściej stosuje się je w siedziskach sof, wersalek, foteli oraz w materacach. Są używane tam, gdzie potrzebna jest trwała i dość równomierna sprężystość.

Z formatką współpracują warstwy wyściełające, np. pianka poliuretanowa, filc, mata tapicerska lub włóknina. Ich zadaniem jest poprawa komfortu i ochrona pokrycia przed odkształceniami oraz uszkodzeniami.

Należy uwzględnić przeznaczenie mebla, oczekiwaną twardość, trwałość, wysokość konstrukcji i sposób mocowania. Element sprężynujący musi pasować do konstrukcji ramy oraz warstw tapicerskich.

Elastyczne podłoże to warstwa nośna, która ugina się pod obciążeniem i wraca do pierwotnego kształtu. Stosuje się je głównie w siedziskach i oparciach, aby zwiększyć komfort użytkowania.

Pasy parciane są wytrzymałe i sprężyste, dlatego mogą przenosić obciążenia oraz lekko pracować podczas użytkowania mebla. Po odpowiednim napięciu tworzą stabilną, ale elastyczną bazę pod warstwy tapicerskie.

Płyta wiórowa jest materiałem sztywnym, więc tworzy podłoże twarde, a nie elastyczne. Może być stosowana jako element konstrukcyjny, ale nie zapewnia sprężystości siedziska.

Podłoże elastyczne ugina się pod naciskiem, np. wykonane z pasów tapicerskich. Podłoże twarde jest sztywne, np. z płyty wiórowej lub pilśniowej, i wymaga grubszej warstwy wyściełającej dla komfortu.

Zbyt luźne pasy powodują zapadanie się siedziska, a zbyt mocno napięte mogą zmniejszyć komfort i nadmiernie obciążać konstrukcję. Pasy powinny być napięte równomiernie i solidnie zamocowane do ramy.

Do napinania pasów używa się naprężacza pasów. Umożliwia on uzyskanie odpowiedniego naciągu przed zamocowaniem pasa zszywkami, gwoździami lub skoblami.

Liczba oznacza orientacyjną gęstość pianki w kg/m³. Im większa liczba, tym większa gęstość materiału.

Siedzisko jest mocno obciążane podczas użytkowania. Pianka o większej gęstości jest trwalsza i mniej podatna na trwałe odkształcenia.

Większą gęstość ma pianka T35, ponieważ liczba w oznaczeniu jest wyższa.

Nie zawsze. Gęstość dotyczy masy materiału w jednostce objętości, a twardość określa opór pianki przy ściskaniu. Są to różne parametry.

Pianki o niższej gęstości można stosować w elementach mniej obciążonych, np. oparciach, bokach, podłokietnikach lub warstwach pomocniczych.

Należy porównać liczby w symbolach pianki. Największa liczba oznacza największą gęstość, np. T35 jest gęstsza niż T28, T25 i T18.

Formatka sprężynowa tworzy elastyczne podłoże, które poprawia komfort użytkowania siedziska lub leżyska. Przejmuje część obciążeń i ogranicza trwałe odkształcenia warstw tapicerskich.

Ma niewielkie wymiary i konstrukcję odpowiednią do małych siedzisk. Zapewnia sprężystość potrzebną w krześle, ale nie jest typowym rozwiązaniem dla dużych powierzchni leżyskowych.

Siedzisko krzesła ma mniejszą powierzchnię i pracuje głównie punktowo pod ciężarem osoby siedzącej. Leżysko tapczanu musi przenosić obciążenie na większej powierzchni, dlatego wymaga innych układów sprężyn lub pianek.

Podłoże elastyczne nadaje wyrobowi sprężystość i wpływa na wygodę użytkowania. Może być wykonane ze sprężyn, pasów tapicerskich, sprężyn falistych lub formatek sprężynowych.

Najprostsze skojarzenie to: formatka koszyczkowa = siedzisko krzesła. Nie należy jej kojarzyć przede wszystkim z łóżkiem, sofą ani tapczanem.

Należy pomnożyć ilość tkaniny przez cenę jednostkową za metr. W tym zadaniu: 4,5 m × 22 zł = 99 zł.

Czas pracy mnoży się przez stawkę za jedną roboczogodzinę. Tutaj: 1,5 godziny × 12 zł = 18 zł.

Ponieważ do wykonania jednego materaca potrzebna jest jedna płyta pianki, a cena jednej płyty wynosi 95 zł.

Są to dodatkowe koszty związane z wykonaniem wyrobu, np. energia, zużycie narzędzi, drobne materiały lub koszty organizacyjne. W zadaniu wynoszą 6 zł.

Trzeba zsumować wszystkie koszty: tkaninę, piankę, robociznę i pozostałe koszty. W tym przypadku: 99 zł + 95 zł + 18 zł + 6 zł = 218 zł.

Częstym błędem jest przyjęcie kosztu jednej roboczogodziny bez uwzględnienia rzeczywistego czasu pracy. Jeśli praca trwa 1,5 godziny, stawkę trzeba pomnożyć przez 1,5.