Sznurowanie niemieckie
Słownik kwalifikacji DRM.05 - Wykonywanie wyrobów tapicerowanych
Sznurowanie niemieckie to jeden z rodzajów sznurowania sprężyn stosowanych w tradycyjnych wyrobach tapicerowanych, np. w siedziskach i oparciach ze sprężynami dwustożkowymi. Jego cechą rozpoznawczą jest to, że górny zwój sprężyny wiązany jest w ośmiu miejscach.
Cel sznurowania sprężyn
Sznurowanie wykonuje się po zamocowaniu sprężyn do podłoża, np. pasów tapicerskich lub ramy. Ma ono za zadanie:
- ustalić wysokość sprężyn,
- utrzymać sprężyny w prawidłowym położeniu,
- nadać siedzisku odpowiedni kształt,
- ograniczyć przesuwanie się sprężyn podczas użytkowania,
- zapewnić równomierną pracę warstwy sprężynującej.
Najważniejsza cecha egzaminacyjna
W pytaniach egzaminacyjnych należy zapamiętać prostą zasadę:
Sznurowanie niemieckie = górny zwój sprężyny wiązany w 8 miejscach.
To odróżnia je od innych systemów sznurowania, takich jak angielskie, francuskie czy polskie.
Znaczenie praktyczne
Sznurowanie niemieckie zapewnia bardzo dobre ustabilizowanie sprężyny, ponieważ większa liczba punktów wiązania ogranicza jej przechylanie się i przesuwanie. Jest to szczególnie ważne w wyrobach, które mają być trwałe, sprężyste i odporne na odkształcenia podczas długotrwałego użytkowania.
Do zapamiętania
Jeżeli w pytaniu pojawia się informacja o ośmiu miejscach wiązania górnego zwoju sprężyny, poprawną odpowiedzią jest zawsze sznurowanie niemieckie.