Fornir to cienki arkusz drewna otrzymywany przez skrawanie odpowiednio przygotowanego surowca. W pytaniach egzaminacyjnych ważne jest zapamiętanie kolejności podstawowych etapów: uplastycznienie drewna → skrawanie płaskie → suszenie.
1. Uplastycznienie drewna
Przed skrawaniem drewno poddaje się działaniu ciepła i wilgoci, np. przez parzenie lub warzenie. Celem jest zwiększenie plastyczności drewna, czyli ułatwienie oddzielania cienkich arkuszy bez pęknięć, wyrwań i nadmiernych uszkodzeń powierzchni.
Uplastycznienie poprawia:
- jakość powierzchni forniru,
- równomierność grubości,
- podatność drewna na skrawanie,
- wydajność procesu.
2. Skrawanie płaskie
Po uplastycznieniu drewno jest skrawane na cienkie arkusze. W przypadku fornirów okleinowych często stosuje się skrawanie płaskie, które pozwala uzyskać dekoracyjny rysunek drewna. Nóż skrawający oddziela cienką warstwę drewna od przygotowanego bloku lub pryzmy.
Nie należy mylić tego etapu z piłowaniem lub zwykłym struganiem wygładzającym. Piłowanie daje rzaz i straty materiałowe, a struganie wygładzające służy głównie do obróbki powierzchni, nie do wytwarzania cienkich arkuszy forniru.
3. Suszenie forniru
Świeżo skrawany fornir ma wysoką wilgotność, dlatego musi zostać wysuszony do wymaganej wilgotności technologicznej. Suszenie stabilizuje wymiary arkuszy i przygotowuje je do dalszego wykorzystania, np. klejenia, sortowania lub produkcji oklein.
Do zapamiętania
Poprawna kolejność etapów to: uplastycznienie drewna, skrawanie płaskie, suszenie.