Wytrzymałość na ścinanie to właściwość mechaniczna określająca odporność drewna na działanie sił, które próbują przesunąć jedną część materiału względem drugiej. W drewnie szczególnie ważne jest ścinanie wzdłuż włókien, ponieważ materiał ma budowę kierunkową i jego wytrzymałość zależy od przebiegu włókien.
Próbka do badania
Próbka do badania wytrzymałości na ścinanie nie jest zwykłym prostopadłościanem. Ma najczęściej specjalne wycięcie, uskok lub karb, które wyznacza płaszczyznę ścinania. Dzięki temu podczas obciążania zniszczenie powinno nastąpić w określonym miejscu, a wynik badania będzie porównywalny.
Cechy charakterystyczne próbki do ścinania:
- widoczny uskok lub nacięcie konstrukcyjne,
- wyraźnie określona powierzchnia ścinania,
- obciążenie powoduje przesunięcie części próbki względem siebie,
- kierunek włókien drewna musi być zgodny z wymaganiami badania.
Obliczanie wyniku
Wytrzymałość na ścinanie oblicza się zwykle ze wzoru:
τ = Fmax / A
gdzie:
- τ – wytrzymałość na ścinanie,
- Fmax – maksymalna siła niszcząca próbkę,
- A – powierzchnia ścinania.
Znaczenie w praktyce
Znajomość wytrzymałości na ścinanie jest ważna przy projektowaniu elementów drewnianych i połączeń, np. klejonych, czopowych, kołkowych lub konstrukcyjnych. Zbyt mała odporność na ścinanie może prowadzić do rozwarstwienia, pęknięcia albo przesunięcia elementów względem siebie.