Pytania pomocnicze - EKA.04

Polega na podzieleniu całkowitych kosztów produkcji przez liczbę wytworzonych jednostek. Wynikiem jest koszt jednostkowy produktu.

Ponieważ węgiel jest traktowany jako produkt jednorodny, a jednostką produkcji jest tona. Koszt jednej tony ustala się przez podzielenie kosztów wydobycia przez liczbę wydobytych ton.

Nie stosuje się jej, gdy przedsiębiorstwo wytwarza wiele różnych produktów lub realizuje indywidualne zlecenia. Wtedy potrzebne są metody pozwalające przypisać koszty do konkretnych wyrobów lub zleceń.

Kalkulacja podziałowa prosta dotyczy jednorodnej produkcji masowej. Kalkulacja doliczeniowa jest stosowana przy produkcji różnorodnej, gdzie koszty dolicza się do konkretnych wyrobów, partii lub zleceń.

To metoda stosowana wtedy, gdy z podobnego procesu produkcyjnego powstaje kilka odmian produktu. Koszty rozdziela się między produkty za pomocą ustalonych współczynników.

Należy ustalić całkowite koszty produkcji i podzielić je przez liczbę wyprodukowanych jednostek. Na przykład: 500 000 zł kosztów / 10 000 ton = 50 zł za tonę.

Wynagrodzenie chorobowe wypłaca pracodawca za początkowy okres choroby, zwykle do 33 dni w roku. Po tym czasie pracownik otrzymuje zasiłek chorobowy finansowany przez ZUS.

Cztery miesiące choroby przekraczają limit dni, za które pracodawca wypłaca wynagrodzenie chorobowe. Po tym okresie przysługuje zasiłek chorobowy z ubezpieczenia chorobowego.

Co do zasady przez pierwsze 33 dni niezdolności do pracy w roku kalendarzowym. Dla pracowników po 50. roku życia okres ten wynosi 14 dni.

Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje po wyczerpaniu okresu pobierania zasiłku chorobowego, gdy pracownik nadal jest niezdolny do pracy, ale dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy.

Nie. Zasiłek pielęgnacyjny jest związany z niepełnosprawnością lub wiekiem i potrzebą opieki, a nie z czasową niezdolnością pracownika do pracy z powodu choroby.

Podstawą jest zwolnienie lekarskie, obecnie najczęściej wystawiane elektronicznie jako e-ZLA. Dokument ten trafia do ZUS i pracodawcy.

Występują odrębne zlecenia, partie lub zamówienia, a koszty ustala się osobno dla każdego z nich. Koszty pośrednie są doliczane według określonego klucza podziałowego.

Kalkulacja podziałowa prosta dotyczy produkcji jednorodnej, gdzie koszt całkowity dzieli się przez liczbę jednakowych wyrobów. W zadaniu występują dwa odrębne zlecenia i różne typy mebli.

Rozliczono je proporcjonalnie do płac bezpośrednich. Ponieważ koszty wydziałowe wynoszą 10 000 zł, a płace bezpośrednie 20 000 zł, narzut wynosi 50% płac bezpośrednich.

Oznacza to, że nie można ich bezpośrednio przypisać do konkretnego wyrobu lub zlecenia. Trzeba je rozliczyć za pomocą klucza podziałowego.

Koszty bezpośrednie można przypisać wprost do produktu lub zlecenia, np. materiały i płace bezpośrednie. Koszty pośrednie dotyczą szerszej działalności i wymagają rozliczenia.

Najpierw sumuje się wszystkie koszty przypadające na dane zlecenie. Następnie dzieli się je przez liczbę sztuk wykonanych w tym zleceniu.

Stosuje się ją przy produkcji wyrobów podobnych, ale różniących się np. rozmiarem, wagą lub pracochłonnością. Koszty przelicza się wtedy za pomocą współczynników.

Polega na tym, że franchisingodawca udziela franchisingobiorcy prawa do prowadzenia działalności pod swoją marką i według sprawdzonego modelu biznesowego.

Franchisingodawca to przedsiębiorca, który udostępnia markę, znak handlowy, know-how, procedury oraz zapewnia wsparcie i doradztwo.

Franchisingobiorca to przedsiębiorca, który prowadzi działalność we własnym imieniu, ale korzysta z marki i zasad określonych przez franchisingodawcę.

Know-how to praktyczna wiedza, procedury, metody organizacji i sprzedaży, które pomagają prowadzić działalność według sprawdzonego modelu.

Leasing dotyczy odpłatnego korzystania z rzeczy, np. samochodu lub maszyny. Franchising dotyczy korzystania z marki, znaku handlowego i modelu biznesowego.

Factoring polega na finansowaniu działalności przez wykup wierzytelności. Franchising polega na prowadzeniu działalności pod cudzą marką i według cudzych standardów.

Najważniejsze wskazówki to: znak handlowy, know-how, metody techniczne i handlowe, procedury oraz stała pomoc i doradztwo.

Ponieważ może dotyczyć przyszłych okresów. Zgodnie z zasadą współmierności koszt powinien obciążać te okresy, których faktycznie dotyczy.

To koszty już poniesione, które dotyczą przyszłych okresów. W bilansie wykazuje się je jako aktywa.

Ponieważ reprezentują przyszłe korzyści dla jednostki, np. opłacone z góry prawo do korzystania z lokalu, ubezpieczenia lub usługi.

Czynne RMK dotyczą kosztów opłaconych z góry i są aktywami. Bierne RMK dotyczą kosztów przypadających na bieżący okres, ale jeszcze niezapłaconych lub niezafakturowanych, i są pasywami.

Powoduje, że przychody i związane z nimi koszty ujmuje się w tym samym okresie. Dzięki temu wynik finansowy nie jest sztucznie zawyżony ani zaniżony.

Należy go zaklasyfikować do aktywów jako czynne rozliczenia międzyokresowe kosztów, a następnie rozliczać stopniowo w czasie.

Najczęściej są to wydatki opłacone z góry, np. czynsz, ubezpieczenia, prenumeraty, abonamenty lub licencje dotyczące przyszłych okresów.

Spółka partnerska jest przeznaczona dla osób wykonujących wolne zawody. Doradca podatkowy należy do zawodów, które mogą być wykonywane w tej formie.

Partner nie odpowiada za zobowiązania spółki powstałe w związku z wykonywaniem wolnego zawodu przez pozostałych partnerów. Odpowiada natomiast za własne działania oraz niektóre zobowiązania spółki niezwiązane z błędami zawodowymi innych partnerów.

W spółce jawnej wspólnicy co do zasady odpowiadają za zobowiązania spółki całym swoim majątkiem. W spółce partnerskiej odpowiedzialność za błędy zawodowe innych partnerów jest wyłączona.

Spółka komandytowa dzieli wspólników na komplementariuszy i komandytariuszy, a komplementariusz odpowiada bez ograniczenia. Pytanie dotyczy osób wykonujących wolny zawód, które chcą uniknąć odpowiedzialności za działania zawodowe innych wspólników, co odpowiada spółce partnerskiej.

Nie, spółka partnerska nie ma osobowości prawnej. Jest osobową spółką handlową, która ma zdolność prawną i może we własnym imieniu nabywać prawa, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana.

W spółce partnerskiej mogą działać przedstawiciele wolnych zawodów, np. doradcy podatkowi, adwokaci, radcowie prawni, lekarze, architekci, biegli rewidenci czy księgowi posiadający odpowiednie uprawnienia.

Odsetki oblicza się, mnożąc kapitał początkowy przez stopę procentową. Dla 5 000 zł i 10% odsetki wyniosą 500 zł.

Kwotę końcową należy podzielić przez 1 powiększone o stopę procentową. Przy celu 5 500 zł i oprocentowaniu 10%: 5 500 / 1,10 = 5 000 zł.

Oznacza, że po roku bank naliczy odsetki w wysokości 10% wpłaconego kapitału, jeśli zadanie nie wskazuje innych zasad naliczania.

Ponieważ 5 500 zł to kwota potrzebna na koniec okresu, a nie kwota początkowa. Lokata zwiększy wpłatę o odsetki.

Kapitał początkowy to kwota wpłacona do banku. Kapitał końcowy to kwota po doliczeniu odsetek.

Tylko wtedy, gdy treść zadania wyraźnie o tym mówi. W tym pytaniu podatek nie został podany, więc obliczenia wykonuje się bez podatku.

Koszty ponosi pracodawca. Wynika to z jego obowiązku zapewnienia pracownikom bezpiecznych i higienicznych warunków pracy.

Mogą to być m.in. hałas, drgania, pyły, substancje chemiczne, promieniowanie, wysoka lub niska temperatura oraz inne czynniki zagrażające zdrowiu pracowników.

Pracownik nie może ponosić kosztów działań, które są obowiązkiem pracodawcy w zakresie BHP. To pracodawca organizuje i finansuje kontrolę warunków pracy.

Państwowa Inspekcja Pracy kontroluje przestrzeganie przepisów prawa pracy i BHP. Nie finansuje jednak standardowych badań i pomiarów czynników szkodliwych u pracodawcy.

Pracodawca powinien prowadzić rejestry oraz karty badań i pomiarów czynników szkodliwych. Dokumenty te potwierdzają kontrolę warunków pracy.

Powinien ograniczyć zagrożenie, np. przez zmianę technologii, poprawę wentylacji, zastosowanie osłon, reorganizację pracy lub zapewnienie środków ochrony indywidualnej.

Nie. Inspektor BHP może doradzać, nadzorować lub wspierać pracodawcę w sprawach bezpieczeństwa, ale koszty badań ponosi pracodawca.

Aktywa obrotowe to składniki majątku przeznaczone do zużycia, sprzedaży lub spieniężenia w krótkim okresie, zwykle do 12 miesięcy. Obejmują m.in. zapasy, należności krótkoterminowe i środki pieniężne.

Towary są rzeczami kupionymi z przeznaczeniem do dalszej odsprzedaży. Mają postać materialną i są częścią zapasów jednostki.

Gotówka jest aktywem obrotowym, ale ma charakter pieniężny, a nie rzeczowy. Dlatego nie należy do zapasów.

Materiały są zużywane w działalności lub produkcji, np. surowce. Towary kupuje się głównie po to, aby sprzedać je dalej bez przetwarzania.

Produkty w toku to wyroby, których produkcja została rozpoczęta, ale nie została jeszcze zakończona. Są elementem zapasów, więc należą do rzeczowych aktywów obrotowych.

Należności oznaczają kwoty należne jednostce od kontrahentów, np. za sprzedane towary. Nie mają postaci materialnych zapasów, dlatego nie są rzeczowymi aktywami obrotowymi.

Zamykanie konta polega na podsumowaniu obrotów strony Wn i Ma oraz wpisaniu salda końcowego po stronie mniejszych obrotów, aby obie strony konta miały równe sumy.

Saldo jest różnicą między większymi i mniejszymi obrotami. Wpisanie go po stronie mniejszych obrotów wyrównuje sumy obu stron konta.

Zwiększenia aktywów księguje się po stronie Wn, nazywanej też stroną debetową.

Zmniejszenia aktywów księguje się po stronie Ma, czyli po stronie kredytowej.

Konto aktywów zwykle ma saldo debetowe, ponieważ stan aktywów wynika z przewagi zapisów po stronie Wn nad zapisami po stronie Ma.

Nie. Przy zamykaniu konta saldo wpisuje się technicznie po stronie mniejszych obrotów. Charakter salda konta aktywów pozostaje debetowy.