Pytania pomocnicze - EKA.04

Polega na tym, że franchisingodawca udziela franchisingobiorcy prawa do prowadzenia działalności pod swoją marką i według sprawdzonego modelu biznesowego.

Franchisingodawca to przedsiębiorca, który udostępnia markę, znak handlowy, know-how, procedury oraz zapewnia wsparcie i doradztwo.

Franchisingobiorca to przedsiębiorca, który prowadzi działalność we własnym imieniu, ale korzysta z marki i zasad określonych przez franchisingodawcę.

Know-how to praktyczna wiedza, procedury, metody organizacji i sprzedaży, które pomagają prowadzić działalność według sprawdzonego modelu.

Leasing dotyczy odpłatnego korzystania z rzeczy, np. samochodu lub maszyny. Franchising dotyczy korzystania z marki, znaku handlowego i modelu biznesowego.

Factoring polega na finansowaniu działalności przez wykup wierzytelności. Franchising polega na prowadzeniu działalności pod cudzą marką i według cudzych standardów.

Najważniejsze wskazówki to: znak handlowy, know-how, metody techniczne i handlowe, procedury oraz stała pomoc i doradztwo.

Odsetki oblicza się, mnożąc kapitał początkowy przez stopę procentową. Dla 5 000 zł i 10% odsetki wyniosą 500 zł.

Kwotę końcową należy podzielić przez 1 powiększone o stopę procentową. Przy celu 5 500 zł i oprocentowaniu 10%: 5 500 / 1,10 = 5 000 zł.

Oznacza, że po roku bank naliczy odsetki w wysokości 10% wpłaconego kapitału, jeśli zadanie nie wskazuje innych zasad naliczania.

Ponieważ 5 500 zł to kwota potrzebna na koniec okresu, a nie kwota początkowa. Lokata zwiększy wpłatę o odsetki.

Kapitał początkowy to kwota wpłacona do banku. Kapitał końcowy to kwota po doliczeniu odsetek.

Tylko wtedy, gdy treść zadania wyraźnie o tym mówi. W tym pytaniu podatek nie został podany, więc obliczenia wykonuje się bez podatku.

Aktywa obrotowe to składniki majątku przeznaczone do zużycia, sprzedaży lub spieniężenia w krótkim okresie, zwykle do 12 miesięcy. Obejmują m.in. zapasy, należności krótkoterminowe i środki pieniężne.

Towary są rzeczami kupionymi z przeznaczeniem do dalszej odsprzedaży. Mają postać materialną i są częścią zapasów jednostki.

Gotówka jest aktywem obrotowym, ale ma charakter pieniężny, a nie rzeczowy. Dlatego nie należy do zapasów.

Materiały są zużywane w działalności lub produkcji, np. surowce. Towary kupuje się głównie po to, aby sprzedać je dalej bez przetwarzania.

Produkty w toku to wyroby, których produkcja została rozpoczęta, ale nie została jeszcze zakończona. Są elementem zapasów, więc należą do rzeczowych aktywów obrotowych.

Należności oznaczają kwoty należne jednostce od kontrahentów, np. za sprzedane towary. Nie mają postaci materialnych zapasów, dlatego nie są rzeczowymi aktywami obrotowymi.

Zamykanie konta polega na podsumowaniu obrotów strony Wn i Ma oraz wpisaniu salda końcowego po stronie mniejszych obrotów, aby obie strony konta miały równe sumy.

Saldo jest różnicą między większymi i mniejszymi obrotami. Wpisanie go po stronie mniejszych obrotów wyrównuje sumy obu stron konta.

Zwiększenia aktywów księguje się po stronie Wn, nazywanej też stroną debetową.

Zmniejszenia aktywów księguje się po stronie Ma, czyli po stronie kredytowej.

Konto aktywów zwykle ma saldo debetowe, ponieważ stan aktywów wynika z przewagi zapisów po stronie Wn nad zapisami po stronie Ma.

Nie. Przy zamykaniu konta saldo wpisuje się technicznie po stronie mniejszych obrotów. Charakter salda konta aktywów pozostaje debetowy.

Pierwszy filar to państwowy i obowiązkowy system emerytalny prowadzony przez ZUS. Składki są ewidencjonowane w systemie publicznym i służą finansowaniu emerytur.

Pierwszy filar jest państwowy i związany z ZUS, natomiast drugi filar jest kapitałowy i kojarzony z OFE. W drugim filarze środki są gromadzone na indywidualnym rachunku i inwestowane.

OFE oznacza Otwarty Fundusz Emerytalny. Jest to instytucja związana z drugim filarem systemu emerytalnego.

Drugi filar określa się jako prywatny, ponieważ środkami w OFE zarządzają prywatne instytucje finansowe, a nie bezpośrednio państwo.

Kapitałowy charakter oznacza, że zgromadzone środki są inwestowane. Wartość środków może zależeć od wyników inwestycyjnych funduszu.

Trzeci filar to dobrowolne, dodatkowe oszczędzanie na emeryturę. Obejmuje m.in. IKE, IKZE, PPE oraz inne formy indywidualnego oszczędzania.

Najprościej zapamiętać schemat: drugi filar = OFE. W pytaniach egzaminacyjnych należy łączyć go z prywatnym, powszechnym i obowiązkowym gromadzeniem środków.

Powstają, gdy operacja jest wyrażona w walucie obcej, a kurs waluty zmienia się między dniem ujęcia operacji a dniem zapłaty lub rozliczenia.

Należy porównać wartość zobowiązania przeliczoną według kursu z dnia zakupu z wartością zapłaty przeliczoną według kursu z dnia płatności.

Zobowiązanie wynosiło początkowo 2 100 zł, a zapłata po niższym kursie wyniosła 2 000 zł. Przedsiębiorca zapłacił o 100 zł mniej, więc uzyskał korzyść.

Dodatnie różnice kursowe ujmuje się na koncie „Przychody finansowe”, ponieważ zwiększają przychody jednostki.

Ujemne różnice kursowe ujmuje się na koncie „Koszty finansowe”, ponieważ stanowią stratę wynikającą ze zmiany kursu waluty.

Jeżeli kurs euro spada, zobowiązanie w przeliczeniu na złote maleje. Jeżeli kurs euro rośnie, zobowiązanie w złotych wzrasta.

500 EUR × 4,20 zł = 2 100 zł, a 500 EUR × 4,00 zł = 2 000 zł. Różnica wynosi 100 zł.

Ponieważ termin ich wykupu przekracza 12 miesięcy. Składniki finansowe utrzymywane dłużej niż rok zalicza się do inwestycji długoterminowych.

Dla spółki kupującej obligacje są aktywem, ponieważ stanowią lokatę kapitału i dają prawo do zwrotu środków oraz odsetek. Zobowiązaniem są dla emitenta obligacji.

Inwestycje krótkoterminowe są przeznaczone do zbycia lub wykupu w ciągu 12 miesięcy. Inwestycje długoterminowe dotyczą okresu dłuższego niż 12 miesięcy.

Inwestycje długoterminowe wykazuje się po stronie aktywów, w grupie aktywów trwałych. Nie są one elementem zobowiązań.

Byłyby inwestycją krótkoterminową, gdyby termin ich wykupu przypadał w ciągu 12 miesięcy od dnia bilansowego albo jednostka zamierzała je sprzedać w krótkim terminie.

Spółka zakupiła obligacje, więc jest ich nabywcą, a nie emitentem. Obowiązek spłaty ma Skarb Państwa jako emitent, dlatego u spółki obligacje są inwestycją.

Różnice inwentaryzacyjne to rozbieżności między stanem rzeczywistym składników majątku a stanem wynikającym z ewidencji. Mogą mieć postać niedoboru albo nadwyżki.

Niedobór występuje wtedy, gdy podczas spisu z natury stwierdzono mniej towaru niż wynika z dokumentacji magazynowej.

Nadwyżka występuje wtedy, gdy rzeczywisty stan towaru jest większy niż stan zapisany w ewidencji magazynowej.

Kompensatę można zastosować, gdy niedobór i nadwyżka dotyczą podobnych składników majątku, a różnice mogły powstać w wyniku pomyłki, np. przy przyjęciu lub wydaniu towarów.

Do obliczenia kompensaty przyjmuje się mniejszą ilość spośród ilości niedoboru i ilości nadwyżki.

Stosuje się niższą cenę jednostkową spośród cen towarów objętych kompensatą.

Do kompensaty przyjmuje się 2 kg, ponieważ tyle wynosi mniejsza ilość, oraz cenę 20 zł/kg, ponieważ jest niższa od 22 zł/kg. Obliczenie: 2 kg × 20 zł = 40 zł.

Ponieważ mogą być potrzebne do ustalenia prawa do emerytury, renty lub wysokości świadczeń. Potwierdzają wysokość wynagrodzenia oraz składek.

W pytaniu egzaminacyjnym okres ten liczy się od dnia zakończenia pracy przez ubezpieczonego u danego płatnika.

Lista płac ma charakter kadrowo-płacowy i księgowy. Służy zarówno do rozliczenia wynagrodzeń pracowników, jak i do ujęcia kosztów oraz zobowiązań publicznoprawnych.

Nie należy mylić jej z 5-letnim okresem przechowywania wielu dokumentów podatkowych ani z 12 miesiącami dotyczącymi zatwierdzenia sprawozdania finansowego.

Płatnikiem jest najczęściej pracodawca, który nalicza, pobiera i przekazuje składki ZUS za ubezpieczonych pracowników.

Istotne są przede wszystkim wynagrodzenie brutto, podstawa wymiaru składek oraz naliczone składki na ubezpieczenia społeczne.

Okres wymiany towarów oblicza się według wzoru: średni stan zapasów × liczba dni / przychody ze sprzedaży. Wynik wyraża się w dniach.

Dłuższy okres oznacza, że towary wolniej się sprzedają i dłużej pozostają w magazynie. Może to świadczyć o nadmiernych zapasach lub słabszej sprzedaży.

Krótszy okres oznacza szybszą rotację zapasów i sprawniejszą sprzedaż. Zbyt krótki okres może jednak powodować ryzyko braków magazynowych.

Należy podstawić dane do wzoru: 20 000 zł × 90 dni / 100 000 zł = 18 dni. Rzeczywisty okres wymiany wynosi więc 18 dni.

Od rzeczywistego okresu odejmuje się okres planowany. W tym przypadku 18 dni - 10 dni = 8 dni, czyli okres był dłuższy o 8 dni.

Pozwala ocenić, czy firma ma wystarczający poziom zapasów do prowadzenia sprzedaży. Pomaga też unikać zarówno braków towarów, jak i nadmiernego zamrożenia kapitału w magazynie.