Metoda indukcyjna w analizie finansowej
Słownik kwalifikacji EKA.07 - Prowadzenie rachunkowości
Metoda indukcyjna polega na analizowaniu zjawisk od szczegółowych do ogólnych. Oznacza to, że najpierw bada się pojedyncze dane, składniki, wskaźniki lub odchylenia, a dopiero potem formułuje ogólną ocenę sytuacji finansowej jednostki.
W pytaniach egzaminacyjnych warto zapamiętać prostą zasadę: indukcja = od szczegółu do ogółu.
Na czym polega w praktyce?
Analityk może najpierw zbadać np.:
- poziom sprzedaży poszczególnych produktów,
- koszty według miejsc ich powstawania,
- wybrane wskaźniki rentowności, płynności lub zadłużenia,
- zmiany w aktywach i zobowiązaniach.
Następnie na podstawie tych szczegółowych informacji wyciąga wniosek ogólny, np. że przedsiębiorstwo poprawiło rentowność, ma problemy z płynnością albo zwiększyło zadłużenie.
Przykład
Jeżeli przedsiębiorstwo analizuje najpierw koszty materiałów, wynagrodzeń, usług obcych i amortyzacji, a następnie ocenia ogólny poziom kosztów działalności, stosuje podejście indukcyjne.
Różnica wobec metody dedukcyjnej
Metoda dedukcyjna działa odwrotnie: wychodzi się od ogólnej oceny lub założenia, a następnie analizuje szczegóły, które tę ocenę wyjaśniają.
- metoda indukcyjna: szczegóły → ogólna ocena,
- metoda dedukcyjna: ogólna ocena → szczegóły.
Wniosek egzaminacyjny
Jeżeli w pytaniu pojawia się sformułowanie „od szczegółowych do ogólnych”, poprawną odpowiedzią jest metoda indukcyjna.