Polecenie księgowania PK

Polecenie księgowania (PK) to wewnętrzny dowód księgowy, który służy do udokumentowania operacji gospodarczych niewynikających bezpośrednio z faktur, raportów kasowych, wyciągów bankowych lub innych dokumentów zewnętrznych.

Kiedy stosuje się PK?

Polecenie księgowania wykorzystuje się między innymi do:

• naliczenia podatku dochodowego,
• przeksięgowań między kontami,
• rozliczeń międzyokresowych kosztów,
• korekt błędnych zapisów księgowych,
• zamknięcia kont wynikowych na koniec okresu,
• naliczenia amortyzacji, jeżeli jednostka dokumentuje ją dowodem wewnętrznym.

Co powinno zawierać PK?

Dowód PK powinien zawierać podstawowe elementy dowodu księgowego, czyli:

• numer dowodu,
• datę wystawienia,
• opis operacji gospodarczej,
• wskazanie kont księgowych,
• kwoty zapisów po stronie Dt i Ct,
• podpis osoby upoważnionej.

Przykład użycia PK

Naliczenie miesięcznej zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych może być udokumentowane poleceniem księgowania:

Dt Podatek dochodowy
Ct Rozrachunki z budżetami

PK potwierdza więc samo naliczenie podatku, a nie jego zapłatę.

Różnica między naliczeniem a zapłatą

Naliczenie podatku księguje się zwykle na podstawie PK, ponieważ jednostka ustala wysokość zobowiązania wewnętrznie. Zapłata podatku jest natomiast udokumentowana najczęściej wyciągiem bankowym i księgowana jako zmniejszenie zobowiązania wobec budżetu.