Resuscytacja krążeniowo-oddechowa

Resuscytacja krążeniowo-oddechowa (RKO) to podstawowe działania ratownicze wykonywane u osoby, która nie oddycha prawidłowo i nie reaguje. Celem RKO jest podtrzymanie krążenia krwi i dostarczanie tlenu do mózgu oraz innych narządów do czasu przyjazdu zespołu ratownictwa medycznego.

Najważniejsza zasada egzaminacyjna

U osoby dorosłej standardowy stosunek liczby uciśnięć klatki piersiowej do oddechów ratowniczych wynosi:

30 : 2

Oznacza to:
- 30 uciśnięć klatki piersiowej,
- następnie 2 oddechy ratownicze,
- cykl powtarza się do przyjazdu pomocy, odzyskania oddechu lub utraty sił ratownika.

Jak wykonywać uciśnięcia klatki piersiowej?

Uciśnięcia wykonuje się na środku klatki piersiowej, na mostku. Ręce powinny być wyprostowane w łokciach, a nacisk wykonywany ciężarem ciała.

Podstawowe zasady:
- tempo: około 100–120 uciśnięć na minutę,
- głębokość uciśnięć u dorosłego: około 5–6 cm,
- po każdym uciśnięciu należy pozwolić klatce piersiowej wrócić do pierwotnego położenia,
- przerwy w uciskaniu powinny być jak najkrótsze.

Kiedy rozpocząć RKO?

RKO należy rozpocząć, gdy poszkodowany:
- nie reaguje na głos i potrząśnięcie za ramiona,
- nie oddycha lub oddycha nieprawidłowo, np. pojedynczymi westchnięciami,
- wymaga natychmiastowego wezwania pomocy pod numerem 112.

Ważne na egzaminie

W pytaniach egzaminacyjnych najczęściej sprawdzana jest proporcja 30 uciśnięć do 2 oddechów, czyli odpowiedź 30:2. Błędne odpowiedzi typu 2:30 lub 5:30 odwracają kolejność albo podają nieprawidłową liczbę oddechów.