Rezystancja izolacji określa, jak dobrze izolacja przewodów ogranicza przepływ prądu upływu między żyłami czynnymi oraz między żyłami czynnymi a przewodem ochronnym. Zbyt mała rezystancja izolacji może oznaczać uszkodzenie przewodu, zawilgocenie instalacji, zabrudzenia lub starzenie izolacji.
Czym wykonuje się pomiar?
Pomiar wykonuje się miernikiem rezystancji izolacji, np. induktorowym miernikiem izolacji IMI albo miernikiem elektronicznym. Miernik podaje na badany obwód napięcie probiercze stałe.
Dla instalacji niskiego napięcia 230/400 V typowo stosuje się napięcie pomiarowe:
- 500 V DC dla obwodów o napięciu znamionowym do 500 V,
- pomiar wykonuje się przy odłączonym zasilaniu,
- odbiorniki wrażliwe na napięcie probiercze powinny być odłączone.
Minimalna dopuszczalna wartość
W praktyce egzaminacyjnej dla instalacji 230/400 V przy pomiarze napięciem 500 V przyjmuje się, że rezystancja izolacji powinna wynosić co najmniej:
1 MΩ
Oznacza to, że wyniki poniżej 1 MΩ nie spełniają wymagań eksploatacyjnych.
Jak interpretować wyniki?
Przykłady:
- 50 MΩ — wartość bardzo dobra,
- 1,6 MΩ — spełnia wymaganie, bo jest większa niż 1 MΩ,
- 800 kΩ — nie spełnia wymagania, bo 800 kΩ = 0,8 MΩ,
- 100 kΩ — zdecydowanie nie spełnia wymagania, bo 100 kΩ = 0,1 MΩ.
Ważne przeliczenie jednostek
Najczęstszy błąd to nieuwzględnienie jednostek:
- 1 MΩ = 1000 kΩ,
- 100 kΩ = 0,1 MΩ,
- 800 kΩ = 0,8 MΩ.
W pytaniach egzaminacyjnych należy porównać każdą wartość z granicą 1 MΩ i wskazać tę, która jest mniejsza od wymaganej.