Prąd zadziałania przekaźnika to najmniejsza wartość prądu, przy której przekaźnik zmienia stan swoich styków, czyli „zadziała”. W praktyce oznacza to np. załączenie lampki sygnalizacyjnej, rozłączenie obwodu sterowania albo uruchomienie zabezpieczenia.
Jak wyznacza się prąd zadziałania?
W układzie pomiarowym do wyznaczania prądu zadziałania stosuje się zwykle:
- źródło napięcia regulowanego lub transformator regulacyjny,
- amperomierz włączony szeregowo z cewką lub obwodem prądowym przekaźnika,
- rezystor regulacyjny do płynnej zmiany prądu,
- obwód sygnalizacyjny, np. lampkę, która pokazuje zmianę położenia styku przekaźnika.
Prąd zwiększa się stopniowo od małej wartości. W chwili, gdy przekaźnik przełączy styki, odczytuje się wskazanie amperomierza. Ta wartość jest prądem zadziałania.
Jak rozpoznać taki układ na schemacie?
Cechy charakterystyczne układu:
- amperomierz mierzy prąd płynący przez przekaźnik,
- występuje element regulacyjny, np. rezystor nastawny,
- styki przekaźnika sterują oddzielnym obwodem sygnalizacyjnym,
- nie ma przyrządu do pomiaru czasu, więc nie jest to pomiar czasu zadziałania.
Ważne rozróżnienie
Prąd zadziałania nie jest tym samym co prąd nastawczy. Prąd nastawczy to wartość ustawiona na przekaźniku, a prąd zadziałania to rzeczywista wartość, przy której przekaźnik faktycznie przełączy styki.
Znaczenie praktyczne
Pomiar prądu zadziałania wykonuje się podczas sprawdzania poprawności działania zabezpieczeń i przekaźników prądowych. Pozwala ocenić, czy przekaźnik reaguje przy właściwej wartości prądu i czy nadaje się do dalszej eksploatacji.