Prąd zadziałania wyłącznika różnicowoprądowego to rzeczywista wartość prądu różnicowego, przy której wyłącznik RCD odłącza zasilanie. Oznacza się go często jako IΔ. Nie należy go mylić ze znamionowym prądem różnicowym IΔn, który jest wartością podaną przez producenta na obudowie aparatu, np. 30 mA, 100 mA, 300 mA lub 500 mA.
Warunek poprawnego działania
Podczas badania wyłącznika różnicowoprądowego sprawdza się, czy zadziała on w dopuszczalnym zakresie. Typowo przyjmuje się, że wyłącznik:
- nie powinien zadziałać przy prądzie równym 0,5 · IΔn,
- powinien zadziałać przy prądzie nie większym niż IΔn.
Oznacza to, że zmierzony prąd zadziałania powinien mieścić się w zakresie:
0,5 · IΔn < IΔ ≤ IΔn
Jeżeli wyłącznik zadziała przy prądzie mniejszym niż połowa wartości znamionowej, uznaje się go za działający nieprawidłowo, ponieważ jest zbyt czuły i może powodować nieuzasadnione wyłączenia instalacji.
Przykład egzaminacyjny
Dla wyłącznika o IΔn = 30 mA minimalna dopuszczalna wartość zadziałania to około:
0,5 · 30 mA = 15 mA
Jeżeli zmierzono IΔ = 10 mA, wyłącznik działa nieprawidłowo.
Dla wyłącznika o IΔn = 500 mA:
0,5 · 500 mA = 250 mA
Jeżeli zmierzono IΔ = 200 mA, wyłącznik również działa nieprawidłowo.
Wniosek
Przy ocenie RCD należy zawsze porównać zmierzony prąd zadziałania z zakresem od połowy prądu znamionowego do wartości znamionowej.