Rezystancja wewnętrzna woltomierza to rezystancja, jaką woltomierz wprowadza do mierzonego obwodu. Idealny woltomierz miałby rezystancję nieskończenie dużą i nie pobierałby prądu z obwodu. W rzeczywistości każdy woltomierz ma skończoną rezystancję wewnętrzną.
Dlaczego ma to znaczenie?
Woltomierz podłącza się równolegle do elementu, na którym mierzymy napięcie. Jeżeli jego rezystancja wewnętrzna jest mała w porównaniu z rezystancją badanego fragmentu obwodu, to woltomierz zaczyna zauważalnie obciążać obwód.
Skutek: wskazane napięcie może być mniejsze niż napięcie występujące bez podłączonego miernika.
Przykład
Jeżeli mierzymy napięcie na rezystorze 100 kΩ woltomierzem o rezystancji wewnętrznej 100 kΩ, to woltomierz nie może być pominięty. Tworzy z rezystorem połączenie równoległe:
Rz = 100 kΩ || 100 kΩ = 50 kΩ
Jeżeli dodatkowo równolegle znajduje się jeszcze inny rezystor 100 kΩ, to:
Rz = 100 kΩ || 100 kΩ || 100 kΩ = 33,3 kΩ
Zasada praktyczna
Rezystancja wewnętrzna woltomierza powinna być możliwie duża, najlepiej wielokrotnie większa od rezystancji mierzonego obwodu. Dzięki temu wpływ miernika na wynik pomiaru jest mały.
W zadaniach egzaminacyjnych zawsze trzeba sprawdzić, czy rezystancja woltomierza jest podana. Jeśli tak, zwykle należy uwzględnić ją w obliczeniach.