Rozruch silnika indukcyjnego obniżonym napięciem
Słownik kwalifikacji ELE.01 - Montaż i obsługa maszyn i urządzeń elektrycznych
Rozruch obniżonym napięciem polega na zasileniu stojana silnika indukcyjnego napięciem mniejszym od znamionowego w chwili startu. Po rozpędzeniu silnika układ przełącza zasilanie na pełne napięcie robocze.
Celem tej metody jest przede wszystkim ograniczenie prądu rozruchowego, który przy bezpośrednim załączeniu silnika do sieci może być kilkukrotnie większy od prądu znamionowego.
Jak rozpoznać tę metodę na schemacie?
Na schematach często widać elementy włączone szeregowo w obwód zasilania stojana podczas rozruchu, np. rezystory, dławiki albo autotransformator. W pozycji „Praca” elementy te są omijane lub odłączane, a silnik otrzymuje pełne napięcie sieci.
Ważna cecha: zmiana dotyczy napięcia doprowadzonego do stojana, a nie rezystancji wirnika.
Skutek dla momentu rozruchowego
Obniżenie napięcia zmniejsza także moment rozruchowy. W przybliżeniu:
- prąd rozruchowy maleje wraz z napięciem,
- moment rozruchowy maleje proporcjonalnie do kwadratu napięcia.
Przykład: jeśli napięcie zmniejszy się do 70% wartości znamionowej, moment rozruchowy spadnie do około 49%.
Zastosowanie
Metodę stosuje się wtedy, gdy:
- trzeba ograniczyć udary prądowe w sieci,
- silnik startuje z niewielkim obciążeniem,
- napęd nie wymaga dużego momentu przy ruszaniu.
Do metod rozruchu obniżonym napięciem zalicza się m.in. rozruch przez autotransformator, rozruch gwiazda-trójkąt oraz rozruch z elementami szeregowymi w obwodzie stojana.