Silnik indukcyjny pierścieniowy to odmiana silnika asynchronicznego, w której uzwojenie wirnika jest wyprowadzone na zewnątrz przez pierścienie ślizgowe i szczotki. Dzięki temu do obwodu wirnika można dołączać dodatkowe rezystancje rozruchowe.
Budowa
Silnik pierścieniowy ma:
- stojan z uzwojeniem trójfazowym zasilanym z sieci,
- wirnik uzwojony, a nie klatkowy,
- pierścienie ślizgowe połączone z uzwojeniami wirnika,
- szczotki, które umożliwiają włączenie zewnętrznych rezystorów do obwodu wirnika.
Dlaczego stosuje się rezystory w obwodzie wirnika?
Podczas rozruchu silnik indukcyjny pobiera duży prąd. W silniku pierścieniowym można ograniczyć ten prąd przez dołączenie rezystancji do uzwojenia wirnika. Jednocześnie zwiększa się moment rozruchowy, co jest korzystne przy uruchamianiu maszyn o ciężkim rozruchu.
Praca podczas rozruchu
Na początku rozruchu rezystancja w obwodzie wirnika jest największa. W miarę rozpędzania silnika kolejne stopnie rezystancji są zwierane stycznikami. Po zakończeniu rozruchu rezystory są całkowicie odłączone lub zwarte, a silnik pracuje jak typowy silnik indukcyjny.
Zastosowania
Silniki pierścieniowe stosuje się tam, gdzie wymagany jest duży moment rozruchowy, np. w dźwignicach, suwnicach, kruszarkach, młynach i dużych napędach przemysłowych.
Ważne egzaminacyjnie
W schematach rozruchu silnika pierścieniowego należy odróżnić stycznik zasilający stojan od styczników zwierających kolejne stopnie rezystancji w obwodzie wirnika.