Silnik synchroniczny
Słownik kwalifikacji ELE.01 - Montaż i obsługa maszyn i urządzeń elektrycznych
Silnik synchroniczny to maszyna prądu przemiennego, której wirnik obraca się z prędkością równą prędkości pola wirującego stojana. Oznacza to, że w stanie ustalonym pracuje bez poślizgu, w przeciwieństwie do silnika indukcyjnego.
Cechy charakterystyczne
- prędkość obrotowa zależy od częstotliwości zasilania i liczby par biegunów,
- wirnik jest wzbudzany prądem stałym albo magnesami trwałymi,
- silnik wymaga odpowiedniego rozruchu lub układu wspomagającego start,
- może pracować z różnym współczynnikiem mocy.
Prędkość synchroniczna określana jest zależnością:
n = 60 · f / p
gdzie: n – prędkość obrotowa w obr/min, f – częstotliwość sieci, p – liczba par biegunów.
Regulacja współczynnika mocy
Najważniejszą cechą w kontekście sieci zasilającej jest możliwość regulacji współczynnika mocy przez zmianę prądu wzbudzenia wirnika.
Silnik synchroniczny może pracować jako:
- odbiornik o charakterze indukcyjnym – pobiera moc bierną,
- odbiornik o współczynniku mocy bliskim 1,
- odbiornik o charakterze pojemnościowym – oddaje moc bierną do sieci.
Przy przewzbudzeniu silnik synchroniczny może poprawiać współczynnik mocy instalacji, podobnie jak bateria kondensatorów.
Znaczenie praktyczne
Dzięki regulacji mocy biernej silnik synchroniczny korzystnie wpływa na sieć: zmniejsza prądy bierne, ogranicza spadki napięcia i straty mocy w przewodach. Dlatego w pytaniu egzaminacyjnym poprawną odpowiedzią są silniki synchroniczne.