Silnik synchroniczny
Słownik kwalifikacji ELE.01 - Montaż i obsługa maszyn i urządzeń elektrycznych
Silnik synchroniczny to maszyna elektryczna prądu przemiennego, w której wirnik obraca się z taką samą prędkością jak wirujące pole magnetyczne stojana. Oznacza to, że w stanie ustalonym nie występuje poślizg typowy dla silników indukcyjnych.
Prędkość synchroniczna
Prędkość synchroniczna zależy od częstotliwości zasilania oraz liczby par biegunów silnika:
n_s = 60 · f / p
gdzie:
- n_s — prędkość synchroniczna w obr/min,
- f — częstotliwość napięcia zasilania w Hz,
- p — liczba par biegunów.
Przykład: dla częstotliwości 50 Hz i jednej pary biegunów prędkość synchroniczna wynosi 3000 obr/min.
Rodzaje silników synchronicznych
Do silników synchronicznych zalicza się m.in.:
- silniki z uzwojeniem wzbudzenia,
- silniki z magnesami trwałymi,
- silniki reluktancyjne.
Cechy silników synchronicznych
- pracują z prędkością synchroniczną,
- nie mają poślizgu w normalnej pracy,
- mogą wymagać specjalnego rozruchu lub układu sterowania,
- są stosowane tam, gdzie potrzebna jest stała prędkość obrotowa.
Znaczenie egzaminacyjne
Jeżeli silnik pracuje z prędkością pola wirującego i jego działanie nie opiera się na poślizgu, należy kojarzyć go z grupą maszyn synchronicznych.