Stycznik elektromagnetyczny
Słownik kwalifikacji ELE.01 - Montaż i obsługa maszyn i urządzeń elektrycznych
Stycznik elektromagnetyczny to aparat łączeniowy służący do zdalnego i częstego załączania oraz wyłączania obwodów elektrycznych, najczęściej obwodów silnikowych. Działa dzięki cewce elektromagnetycznej, która po podaniu napięcia przyciąga zworę i zmienia położenie styków.
Budowa i zasada działania
Podstawowe elementy stycznika to:
- cewka sterująca oznaczana zwykle zaciskami A1 i A2,
- styki główne do załączania obwodu mocy,
- styki pomocnicze do sygnalizacji lub realizacji układów sterowania,
- mechanizm sprężynowy powodujący powrót styków po zaniku napięcia cewki.
Po podaniu napięcia na cewkę A1-A2 powstaje pole magnetyczne, które przyciąga element ruchomy. Styki główne zamykają się lub otwierają w zależności od typu styku. Po zaniku napięcia sprężyna przywraca stycznik do położenia spoczynkowego.
Symbol na schemacie
Na schematach stycznik rozpoznaje się po cewce oznaczonej A1 i A2 oraz zestawie styków połączonych mechanicznie linią przerywaną. Styki główne mogą być oznaczane parami, np. 1-2, 3-4, 5-6, a w niektórych schematach także 7-8.
Zastosowanie
Styczniki stosuje się m.in. do:
- sterowania silnikami trójfazowymi,
- układów rozruchu gwiazda-trójkąt,
- załączania grzałek, wentylatorów i pomp,
- realizacji blokad i sterowania z przycisków START/STOP.
Ważne rozróżnienie
Stycznik nie jest przekaźnikiem termicznym ani wyłącznikiem różnicowoprądowym. Stycznik służy głównie do łączenia obwodów, a zabezpieczenia przeciążeniowe i przeciwporażeniowe realizują inne aparaty.