Stycznik to łącznik elektromagnetyczny służący do częstego załączania i wyłączania obwodów elektrycznych. W układach sterowania oznacza się go najczęściej literą K, np. K1, K2.
Stycznik składa się głównie z:
- cewki sterującej, np. zaciski A1-A2,
- styków głównych przełączających obwód mocy,
- styków pomocniczych wykorzystywanych w obwodzie sterowania.
Zasada działania
Po podaniu napięcia na cewkę stycznika powstaje pole magnetyczne, które przyciąga zworę. W wyniku tego styki zmieniają swoje położenie:
- styki zwierne NO zamykają się,
- styki rozwierne NC otwierają się.
Po zaniku napięcia na cewce stycznik wraca do położenia spoczynkowego.
Styki pomocnicze
Styki pomocnicze stycznika mogą realizować różne funkcje, np.:
- samopodtrzymanie - styk NO stycznika podtrzymuje zasilanie jego cewki po puszczeniu przycisku START,
- blokadę elektryczną - styk NC jednego stycznika uniemożliwia załączenie drugiego stycznika,
- sygnalizację stanu pracy.
Przykład zastosowania
W układzie zasilania z dwóch źródeł jeden stycznik może załączać sieć główną, a drugi sieć awaryjną. Aby nie dopuścić do jednoczesnego połączenia obu źródeł, stosuje się blokadę elektryczną między stycznikami.
W analizie schematów egzaminacyjnych należy zwracać uwagę, które styki należą do którego stycznika oraz czy są to styki zwierne czy rozwierne.