Układ Dahlandera

Układ Dahlandera to sposób połączenia uzwojeń stojana trójfazowego silnika asynchronicznego, który umożliwia uzyskanie dwóch prędkości obrotowych z jednego uzwojenia.

Najważniejsza cecha: prędkości są w stosunku 1:2, np. około 1500 obr/min i 3000 obr/min przy częstotliwości 50 Hz, zależnie od liczby biegunów i poślizgu.

Zasada działania

Prędkość synchroniczna silnika zależy od częstotliwości zasilania i liczby par biegunów:

n_s = 60 · f / p

gdzie:
- n_s – prędkość synchroniczna,
- f – częstotliwość sieci,
- p – liczba par biegunów.

W układzie Dahlandera przez zmianę połączeń uzwojeń zmienia się liczba biegunów magnetycznych silnika. Jeżeli liczba biegunów zostanie zmniejszona dwukrotnie, prędkość obrotowa wzrośnie około dwukrotnie.

Czego układ Dahlandera nie zapewnia?

Układ Dahlandera nie służy do:
- płynnej regulacji prędkości obrotowej,
- łagodnego rozruchu silnika,
- ograniczania prądu rozruchowego w takim sensie jak softstart lub rozruch gwiazda-trójkąt.

Regulacja jest skokowa: silnik pracuje na jednej z dwóch ustalonych prędkości.

Zastosowania

Silniki Dahlandera stosuje się tam, gdzie wystarczają dwie prędkości pracy, np. w:
- wentylatorach,
- pompach,
- obrabiarkach,
- napędach wymagających biegu wolnego i szybkiego.

Zapamiętaj na egzamin

Silnik asynchroniczny w układzie Dahlandera umożliwia uzyskanie dwóch prędkości obrotowych w stosunku 1:2. Nie jest to falownik ani układ płynnej regulacji prędkości.