Wirnik pierścieniowy jest elementem silnika indukcyjnego pierścieniowego. W odróżnieniu od wirnika klatkowego ma uzwojenie trójfazowe umieszczone w żłobkach wirnika, a końce tego uzwojenia są wyprowadzone na pierścienie ślizgowe.
Cechy rozpoznawcze
Na rysunkach egzaminacyjnych wirnik pierścieniowy można rozpoznać po:
- widocznych pierścieniach ślizgowych na wale,
- zespole szczotek współpracujących z pierścieniami,
- uzwojonym rdzeniu wirnika,
- braku zwartej aluminiowej lub miedzianej klatki typowej dla wirnika klatkowego.
Pierścienie ślizgowe służą do połączenia uzwojenia wirnika z obwodem zewnętrznym. Dzięki temu można dołączyć rezystory rozruchowe lub regulacyjne.
Zastosowanie
Silniki z wirnikiem pierścieniowym stosuje się tam, gdzie potrzebny jest:
- duży moment rozruchowy,
- łagodny rozruch,
- możliwość ograniczenia prądu rozruchowego,
- regulacja prędkości przez zmianę rezystancji w obwodzie wirnika.
Przykłady zastosowań to suwnice, dźwigi, młyny, kruszarki i inne napędy ciężkiego rozruchu.
Porównanie z wirnikiem klatkowym
Wirnik klatkowy ma pręty zwarte pierścieniami czołowymi i nie ma pierścieni ślizgowych. Jest prostszy, tańszy i bardziej niezawodny, ale daje mniejsze możliwości sterowania rozruchem metodą rezystancyjną.
W pytaniach egzaminacyjnych najważniejsza wskazówka to obecność pierścieni ślizgowych — oznacza ona wirnik silnika pierścieniowego.