Wyłącznik różnicowoprądowy
Słownik kwalifikacji ELE.01 - Montaż i obsługa maszyn i urządzeń elektrycznych
Wyłącznik różnicowoprądowy RCD, dawniej często oznaczany jako RCCB, jest aparatem ochronnym stosowanym w instalacjach elektrycznych. Jego zadaniem jest wyłączenie zasilania, gdy pojawi się prąd różnicowy, czyli różnica między prądem wpływającym do obwodu a prądem z niego wracającym.
Zasada działania
W prawidłowo działającym obwodzie suma prądów w przewodach czynnych jest równa zeru. Wszystkie przewody fazowe i przewód neutralny przechodzą przez przekładnik sumujący. Jeżeli część prądu odpływa inną drogą, np. przez uszkodzoną izolację do obudowy lub przez ciało człowieka do ziemi, w przekładniku powstaje sygnał wyzwalający mechanizm wyłączenia.
Jak rozpoznać na schemacie?
Typowy schemat wyłącznika różnicowoprądowego zawiera:
- kilka torów prądowych, np. L1, L2, L3 i N,
- wspólny przekładnik sumujący obejmujący wszystkie tory,
- mechanizm wyzwalający rozłączający jednocześnie wszystkie bieguny,
- przycisk testowy oznaczany często literą T,
- zaciski np. 1, 3, 5, N od strony zasilania i 2, 4, 6, N od strony odbioru.
Ważne cechy
Wyłącznik różnicowoprądowy chroni głównie przed skutkami porażenia prądem i prądami upływowymi. Samodzielnie nie zabezpiecza przed przeciążeniem ani zwarciem, dlatego w instalacji współpracuje z bezpiecznikiem lub wyłącznikiem nadprądowym.
Najczęściej spotykane parametry to:
- prąd znamionowy, np. 25 A, 40 A,
- znamionowy prąd różnicowy, np. 30 mA dla ochrony przeciwporażeniowej,
- liczba biegunów: 2P lub 4P,
- typ RCD, np. AC, A, B.