Zasilacz stabilizowany to układ elektroniczny, który przekształca napięcie sieciowe lub inne napięcie wejściowe na napięcie stałe o możliwie stałej wartości. Jego zadaniem jest dostarczenie odbiornikowi napięcia, które nie zmienia się znacząco mimo wahań napięcia zasilającego lub zmian obciążenia.
Typowe bloki zasilacza stabilizowanego
Najczęściej spotykany klasyczny zasilacz stabilizowany składa się z kilku części:
- transformatora – obniża napięcie sieciowe, np. z 230 V AC do niższej wartości,
- prostownika – zamienia napięcie przemienne AC na pulsujące napięcie stałe DC,
- filtru wygładzającego – zwykle z kondensatorem elektrolitycznym, zmniejsza tętnienia napięcia,
- stabilizatora napięcia – utrzymuje stałą wartość napięcia wyjściowego,
- zacisków wyjściowych – do podłączenia odbiornika.
Jak rozpoznać na schemacie?
Na schemacie zasilacza stabilizowanego często widać kolejność bloków:
transformator → prostownik → filtr → stabilizator → wyjście DC
Jeżeli na rysunku występują jednocześnie prostownik, filtr i stabilizator, nie jest to sam prostownik ani sam transformator, lecz kompletny zasilacz stabilizowany.
Zastosowanie
Zasilacze stabilizowane stosuje się m.in. do zasilania:
- układów elektronicznych,
- sterowników,
- urządzeń pomiarowych,
- automatyki przemysłowej,
- modułów wymagających stałego napięcia DC.
Ważne rozróżnienie
Prostownik tylko zamienia prąd przemienny na stały pulsujący. Zasilacz stabilizowany dodatkowo filtruje i stabilizuje napięcie, dlatego daje lepszą jakość zasilania.