Dobór wyłącznika nadprądowego do przewodu
Słownik kwalifikacji ELE.02 - Montaż, uruchamianie i konserwacja instalacji, maszyn i urządzeń elektrycznych
Dobór wyłącznika nadprądowego polega na takim wybraniu jego prądu znamionowego In, aby zabezpieczał przewód przed przeciążeniem, a jednocześnie nie wyłączał obwodu podczas normalnej pracy.
Najważniejsza zasada egzaminacyjna:
In wyłącznika nie może być większy od dopuszczalnej obciążalności długotrwałej przewodu Iz.
Czyli:
- najpierw z tabeli odczytuje się Iz dla danego przekroju przewodu,
- uwzględnia się sposób ułożenia przewodu, np. A1, A2, B1, B2, C, E,
- uwzględnia się liczbę jednocześnie obciążonych żył,
- następnie wybiera się największy standardowy wyłącznik, którego In ≤ Iz.
Przykład z pytania
Dane:
- obwód jednofazowy,
- przewód miedziany o przekroju 1,5 mm²,
- sposób ułożenia B2,
- liczba obciążonych żył: 2.
Z tabeli dla 1,5 mm², B2 i 2 żył odczytujemy:
Iz = 17,5 A.
Możliwe wyłączniki z odpowiedzi:
- C6 → 6 A,
- B16 → 16 A,
- B6 → 6 A,
- B20 → 20 A.
Największy prąd znamionowy nieprzekraczający 17,5 A ma wyłącznik:
B16.
Wyłącznik B20 jest za duży, ponieważ 20 A > 17,5 A i mógłby dopuścić do przeciążenia przewodu.
Uwaga praktyczna
Litera B lub C określa charakterystykę wyzwalania zwarciowego, a liczba, np. 16 lub 20, oznacza prąd znamionowy wyłącznika w amperach.