Klasa ochronności określa sposób zabezpieczenia użytkownika przed porażeniem prądem elektrycznym. Nie należy jej mylić ze stopniem ochrony IP, który informuje o odporności obudowy na pył i wodę.
Klasa I
Oprawa klasy I ma izolację podstawową, a jej dostępne części przewodzące, np. metalowa obudowa, muszą być połączone z przewodem ochronnym PE. W razie uszkodzenia izolacji prąd zwarciowy powinien popłynąć przewodem ochronnym i spowodować zadziałanie zabezpieczenia.
To właśnie klasa I jest prawidłową odpowiedzią w pytaniu o oprawy stosowane do oświetlenia miejscowego.
Klasa II
Oprawa klasy II ma izolację podwójną lub wzmocnioną. Nie wymaga podłączenia przewodu ochronnego PE. Często oznaczana jest symbolem dwóch kwadratów, jeden w drugim.
Klasa III
Oprawa klasy III jest zasilana bardzo niskim napięciem bezpiecznym, np. z obwodu SELV. Stosuje się ją tam, gdzie wymagane jest szczególnie wysokie bezpieczeństwo, np. w warunkach zwiększonego zagrożenia porażeniowego.
Klasa IV
W typowym podziale klas ochronności opraw elektrycznych nie występuje klasa IV. Jeśli pojawia się w odpowiedziach testowych, zwykle jest odpowiedzią błędną.
Najważniejsze skojarzenie
- oświetlenie miejscowe → oprawa klasy I,
- klasa I → przewód ochronny PE,
- klasa II → podwójna izolacja,
- klasa III → bardzo niskie napięcie bezpieczne.