W instalacjach podtynkowych w budynkach stosuje się najczęściej przewody instalacyjne o żyłach miedzianych jednodrutowych lub wielodrutowych, przeznaczone do układania na stałe. Typowym przykładem jest przewód YDY lub jego odpowiednik w oznaczeniach zharmonizowanych, np. NYM.
Cechy przewodu do instalacji podtynkowej
- posiada powłokę zewnętrzną, która osłania wszystkie żyły,
- ma kilka żył w jednej wspólnej izolacji,
- jest przeznaczony do stałego ułożenia w tynku, pod tynkiem lub w bruzdach instalacyjnych,
- stosowany jest w obwodach oświetleniowych i gniazdowych,
- żyły mają typowe barwy: brązowy/czarny/szary – fazowe, niebieski – neutralny, żółto-zielony – ochronny.
Jak rozpoznać taki przewód na ilustracji?
Na rysunkach egzaminacyjnych przewód do instalacji podtynkowej zwykle wygląda jak:
- jasna lub biała powłoka zewnętrzna,
- kilka izolowanych żył wewnątrz,
- przewód o budowie zwartej, przeznaczony do montażu nieruchomego.
W pokazanym zadaniu poprawna odpowiedź to rysunek B, ponieważ przedstawia przewód instalacyjny typowy do wykonania instalacji oświetleniowej podtynkowej.
Czego nie wybierać?
Do instalacji podtynkowej oświetlenia nie wybiera się przewodów:
- typowo teleinformatycznych lub sygnałowych,
- o budowie przeznaczonej do innych zastosowań niż instalacje stałe,
- specjalistycznych kabli wielożyłowych używanych np. w automatyce lub urządzeniach ruchomych.
Praktyka egzaminacyjna
W pytaniach tego typu trzeba zwracać uwagę na:
- rodzaj powłoki,
- liczbę i kolory żył,
- przeznaczenie przewodu.
Jeżeli przewód wygląda jak klasyczny instalacyjny, wielożyłowy, w białej powłoce i służy do układania na stałe, to zwykle będzie właściwy do instalacji podtynkowej.