Sprawdzanie kabla polega na ustaleniu, czy jego żyły są ciągłe oraz czy nie występuje między nimi zwarcie. Do prostego badania można użyć omomierza, mierząc rezystancję między żyłami na jednym końcu kabla przy różnych połączeniach na drugim końcu.
Badanie przy zwartych końcach żył
Jeżeli na drugim końcu kabla wszystkie żyły zostaną zwarte, to pomiar między dowolnymi dwiema żyłami na początku kabla powinien wskazać małą rezystancję. Prąd pomiarowy płynie wtedy jedną żyłą do końca kabla, przechodzi przez zwarcie robocze i wraca drugą żyłą.
Wynik skończony, np. około 1–2 Ω, oznacza zwykle, że obie badane żyły mają ciągłość. Wynik nieskończony, czyli brak przejścia, wskazywałby na przerwę w jednej z badanych żył.
Badanie przy rozwartych końcach żył
Gdy drugi koniec kabla pozostaje rozwarty, pomiar między żyłami powinien wskazywać rezystancję bardzo dużą lub nieskończoną. Oznacza to brak połączenia elektrycznego między żyłami.
Jeżeli w tej serii pomiarowej między dwiema żyłami pojawia się mała rezystancja, oznacza to zwarcie między tymi żyłami. Przykładowo, gdy przy rozwartych końcach pomiar między żyłami a i b wynosi 1,6 Ω, a między a-c oraz b-c jest ∞, wniosek jest jednoznaczny: zwarte są żyły a i b, natomiast żyła c nie jest z nimi zwarta.
Typowe wnioski
- mała rezystancja przy zwartych końcach: żyły mają ciągłość,
- ∞ przy zwartych końcach: możliwa przerwa żyły,
- ∞ przy rozwartych końcach: brak zwarcia między żyłami,
- mała rezystancja przy rozwartych końcach: zwarcie między badanymi żyłami.