Mieszaniny azeotropowe to mieszaniny kilku substancji, które podczas wrzenia i skraplania zachowują się podobnie jak czynnik jednoskładnikowy. Oznacza to, że przy danym ciśnieniu mają praktycznie stałą temperaturę przemiany fazowej, a skład pary i cieczy jest taki sam lub bardzo zbliżony.
W chłodnictwie mieszanina azeotropowa traktowana jest jako czynnik jednorodny. Nie rozdziela się wyraźnie na składniki podczas normalnego parowania lub skraplania, dlatego jej właściwości robocze są stabilne.
Najważniejsze cechy
- składa się z kilku substancji,
- podczas wrzenia i skraplania zachowuje się jak czynnik jednoskładnikowy,
- nie wykazuje istotnego poślizgu temperaturowego,
- ma prawie stałą temperaturę parowania i skraplania przy określonym ciśnieniu,
- jest wygodniejsza w eksploatacji niż mieszaniny zeotropowe.
Różnica względem mieszanin zeotropowych
Mieszaniny zeotropowe zmieniają skład fazy ciekłej i gazowej podczas przemiany fazowej. Powoduje to tzw. poślizg temperaturowy, czyli różnicę między temperaturą początku i końca parowania lub skraplania.
Mieszanina azeotropowa tego efektu nie ma albo jest on pomijalnie mały, dlatego w praktyce chłodniczej traktuje się ją jak czynnik jednoskładnikowy.
Typowy błąd egzaminacyjny
Mieszaniny azeotropowe nie są mieszaninami czynnika chłodniczego z olejem. Olej chłodniczy służy do smarowania sprężarki i może krążyć w instalacji, ale nie jest składnikiem definiującym czynnik azeotropowy.