Odtajanie parownika gorącymi parami czynnika polega na skierowaniu gorącego gazu tłocznego ze sprężarki do parownika, aby stopić szron i lód nagromadzony na jego powierzchni. Stosuje się je m.in. w mroźniach, gdzie parownik pracuje w temperaturach ujemnych i szybko ulega oblodzeniu.
Zasada działania
Podczas normalnej pracy czynnik chłodniczy po sprężeniu trafia do skraplacza, następnie przez element rozprężny do parownika. W czasie odtajania układ jest przełączany zaworami tak, aby gorące pary czynnika omijały normalną drogę skraplania i dopływały do parownika. Parownik chwilowo staje się wymiennikiem ogrzewanym gorącym czynnikiem.
Typowe ustawienia podczas odtajania:
- wentylator parownika wyłączony — aby nie wtłaczać ciepłego i wilgotnego powietrza do komory,
- zawór kierujący gorące pary do parownika otwarty,
- zawór normalnego obiegu przez skraplacz zamknięty,
- grzałka odtajania lub grzałka odpływu skroplin włączona, jeśli występuje w układzie.
Znaczenie w pytaniach egzaminacyjnych
Na schematach egzaminacyjnych należy rozpoznać, który zawór elektromagnetyczny kieruje gorące pary do parownika, a który prowadzi czynnik standardową drogą przez skraplacz. W pokazanym układzie poprawne odtajanie wymaga: W — wyłączony, G — włączona, Z1 — otwarty, Z2 — zamknięty.
Dlaczego wentylator jest wyłączany?
Praca wentylatora podczas odtajania powodowałaby nawiew ciepłego powietrza do mroźni, wzrost temperatury produktów i większe zawilgocenie komory. Po zakończeniu odtajania wentylator często uruchamia się z opóźnieniem, dopiero gdy parownik ponownie się schłodzi.