Ogrzewanie podłogowe w układzie ślimakowym
Słownik kwalifikacji ELE.03 - Wykonywanie robót związanych z montażem instalacji i urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła
Układ ślimakowy pętli ogrzewania podłogowego to sposób prowadzenia rury grzewczej od zewnętrznej części pola grzewczego ku środkowi, a następnie powrót równolegle obok odcinka zasilającego. Z góry przypomina spiralę lub ślimaka.
Jak go rozpoznać?
W układzie ślimakowym rury tworzą zamknięte, coraz mniejsze obwody:
- najpierw biegną przy krawędziach pomieszczenia,
- następnie zawijają się do środka,
- przewód zasilający i powrotny leżą naprzemiennie obok siebie,
- całość ma kształt spirali prostokątnej lub nieregularnej, dopasowanej do pomieszczenia.
Na rysunkach egzaminacyjnych układ ślimakowy najłatwiej odróżnić od układu meandrowego, w którym rura układana jest równoległymi nawrotami „tam i z powrotem”.
Zalety układu ślimakowego
Układ ślimakowy zapewnia bardziej równomierny rozkład temperatury podłogi, ponieważ ciepły odcinek zasilający sąsiaduje z chłodniejszym odcinkiem powrotnym. Dzięki temu nie powstają tak wyraźne strefy cieplejsze i chłodniejsze jak przy prostym meandrze.
Zastosowanie
Układ ślimakowy stosuje się często w:
- pomieszczeniach mieszkalnych,
- instalacjach współpracujących z pompą ciepła,
- dużych polach grzewczych,
- miejscach, gdzie wymagana jest równomierna temperatura posadzki.
Wskazówka egzaminacyjna
Jeżeli na rysunku pętla zaczyna się przy brzegu i zawija spiralnie do środka, jest to układ ślimakowy. Jeżeli rura tworzy długie równoległe nawroty, jest to najczęściej układ meandrowy.